Αντίλογος

(Το κείμενο που ακολουθεί, γράφτηκε πριν από μερικά χρόνια. Την περίοδο που οι Αλβανοί το είχαν βάλει με τη γλώσσα μας. Τώρα, δυστυχώς, έχομε το κακό από μέσα. Από τους Ελλαδίτες… τ’ αδέλφια μας… Επιχειρούν τον  ψεκασμό στα ονόματά μας…)  Το ίδιο θέμα το χειρίστηκαν κι άλλοι νωρίτερα, σε αρκετά πεζογραφήματα. Ακόμα και σε ποίηση: «Μας κλέψανε το σίγμα», έγραψε ο Μίνας Λέκκας... Μοναδικός σκοπός μου  είναι να κρατήσω το θέμα ζωντανό - στην επικαιρότητα… - Ακόμα δεν προέκυψε καμιά συγκροτημένη φωνή -. Μην την ακούσει κανείς, τη λάβει υπόψη και μας επιστρέψει το κλεμμένο τελικό σίγμα των ονομάτων μας. Που μας ξεχωρίζει σαν Έλληνες - λέει την καταγωγή μας. Απλοί  δικοί μας άνθρωποι ταράζουν διαρκώς τα στεκούμενα νερά. Σηκώνουν κύμα.  Αντάρτικα όμως. Από μόνοι τους. Χωρίς καμιά υποστήριξη. Δίνουν αγώνα για να μπει στ’ ονοματεπώνυμό τους το τελικό σίγμα. Μερικοί τα κατάφεραν με τ’ όνομα. Με το επώνυμο...

(Αφορμή η Ημέρα των Γενεθλίων μου) Δύο βασικά συναισθήματα, που συνοδοιπορούν, με κρατάν σε ομηρία σήμερα. Την Ημέρα των Γενεθλίων μου: Το ένα είναι αυτό που εγώ ζω, προχωρώ κι αγωνίζομαι… Έγινα 58 ετών και δέχομαι με απερίγραπτη χαρά τις θερμές ευχές, τα πολλά λουλούδια και τη μεγάλη αγάπη των καλών μου φίλων. Τους τις ανταποδίδω απλόχερα, ολόψυχα κι εγώ... Το άλλο συναίσθημα - φυσιολογικό κι αυτό - είναι η ανεξέλεγκτη μελαγχολία που με κατακτά, χωρίς να το θέλω. Τέτοιος τύπος είμαι εγώ. Που μου την προκαλούν τα χρόνια που περνούν - διαβαίνουν και δεν γυρίζουν καθόλου κεφάλι πίσω. Που μεγαλώνω διαρκώς. Που κατρακυλώ... Μου επιβάλλουν την μελαγχολία και τα όσα συμβαίνουν γύρω μου… Αυτή είναι η ζωή. Όμορφη, ωραία, αλλά που έχει τέλος. Το δίδαγμα είναι: Ως το τέλος μας να είμαστε ωφέλιμοι. Χρήσιμοι.. Αγαθοί. Δεν χάνουμε τίποτε. Μόνο κερδίζουμε… σε τούτη σύντομη ζωή. Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ    ...

Δεν συνηθίζω να επανέρχομαι σε ίδιο γεγονός, σε ίδιο πρωταγωνιστή. Και προπάντων μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Προσπαθώ όσο μπορώ ν’ αποφύγω τη μονοτονία, που μετατρέπεται σε κούραση, για τον αναγνώστη.  Όμως … η επιστροφή στην ταραγμένη ζωή και στον μεγάλο αγώνα ενός Σιωπηλού Ήρωα, του Σταύρου Γκούτζου, νομίζω, αξίζει τον κόπο. Τη συνάντηση του Σταύρου με το Σεβαστιανό, δεν μου την είπε ο ίδιος, ίσως από σεμνότητα ή του διέφυγε. Συγχωριανοί μου, μού την αφηγήθηκαν, ατόφια, πρόσφατα: «Όταν άνοιξε η σκουριασμένη πόρτα της Κακαβιάς και πέρασε κι ο Σταύρος το σύνορο, αφού είχε ακούσει για το έργο του Σεβαστιανού, η επιθυμία του ήταν να πάει να τον συναντήσει. Μια μέρα πήγε. Μόλις τον πλησίασε, άρπαξε το χέρι του Σεβαστιανού με σεβασμό για να το φιλήσει. Ο Μητροπολίτης - καλά ενήμερος για το ποιος ήταν ο Σταύρος - το τραβάει πίσω και του λέει: «Εμείς να σου φιλήσουμε το χέρι, λεβέντη μου, παλικάρι μου, τέκνο μου …! ». Λένε ότι ο Σεβαστιανός τού π...

Πήρα από φίλο μου - αμέσως μετά την πρόσφατη ανάρτηση - το εγκωμιαστικό αλλά… συνάμα και προκλητικό μήνυμα που ακολουθεί,: «Ν’ αγιάσει η κοφτερή πένα σας! Να τη χαίρεστε! Μην σταματάτε να γράφετε, γιατί ο κόσμος μας έχει ανάγκη από τέτοιου είδους κείμενα, που του διδάσκουν την τόλμη, την αλήθεια, την πίστη...  Τη λεβεντιά!    Πραγματικά σας θαυμάζω…! Όμως, για το ψεσινό κείμενο που διάβασα, έχω τις επιφυλάξεις μου, τις αντιρρήσεις μου… Είμαι της γνώμης ότι «Ο ΜΑΝΤΕΛΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ» δεν είναι μόνο ο Σταύρος Γκούτζος, αλλά κι άλλοι πολλοί φυλακισθέντες μας. Στο πρώην δικτατορικό σύστημα όλοι τους - στα κάτεργα των φυλακών του Σπάτσι - υπέφεραν τα ίδια δεινά …» Απαντάω, με πλήρης κατανόηση και σεβασμό, στον αγαπητό μου φίλο: «Συμφωνώ απολύτως με την άποψή σας, όμως μάθετε ακριβώς τι συνέβηκε, πώς στέκουν τα πράγματα!  Ποια είναι όλη η αλήθεια, όχι η μισή: - Με το θάρρος την παλικαριά, την αντίσταση, την πρωτοφανή ανδρεία, ...

(Μια πινελιά για μια ζωή αντίσταση…) «Είδα το Σταύρο Γκούτζο δεμένον χειροπόδαρα στην πιο δύσκολη φυλακή. Παρόλο που το Σταύρο, τον είχαν σταυρωμένο σαν το Χριστό, δεν τον λύγιζαν εύκολα. Έβριζε ακατάπαυτα - κανονικά - το τυραννικό  καθεστώς. Ξεκινούσε η διαμαρτυρία του για τις απαράδεκτες, άθλιες συνθήκες στα κελιά, για το μπαγιάτικο ψωμί, που τρώγαμε… Και κατέληγε - με τα λίγα γράμματα και την απλή του λογική - στο αυτονομιακό δικαίωμα του τόπου του… Όσο περισσότερο αντιστέκονταν ο κρατούμενος - αφού τον έπνιγε η αδικία - τόσο πιο  δυνατά έσφιγγαν οι αλυσίδες τη σάρκα του. Απ’ τις ανοιγμένες πληγές στο σώμα του στάζαν συνέχεια αίματα. Τέτοια θυσία, παλικαριά και τόλμη, δεν πιστεύω να δουν πια τα μάτια μου… Ο Σταύρος, αναμφισβήτητα, στέκει πάνω απ’ όλους τους φυλακισθέντες εκείνης της καταραμένης εποχής…». Αυτά από το Σενιτσιώτη, Σπύρο Τσαμπίρη. Τον Πίπο, που έζησε μόνο λίγους μήνες τον Τσιάβο στα κάτεργα των χειρότερων φυλακών ...

(Αυτή είναι η «χοροεσπερίδα» των Βορειοηπειρωτών…» Καλώς που διοργανώνουμε χοροεσπερίδες, ξεφαντώματα, φαγοπότια… Δεν έχω καμιά αντίρρηση. Μάλιστα τ’ αρέσω κι εγώ αφάνταστα. Βασικά τα κλαρίνα. Όταν τ’ ακούω γίνομαι άλλος άνθρωπος. Νιώθω να μου ευφραίνεται η ψυχή. Είναι θετικό να σμίγουμε μεταξύ μας: το χωριό, η περιοχή, η νεολαία… Να διασκεδάζουμε πολιτισμένα από κοινού… Αν θα ‘ταν παρόμοια η ανταπόκριση του κόσμου μας και στον κοινωνικό αγώνα, θα πετυχαίναμε έκδηλα αποτελέσματα. Όμως, στο γενικό πλαίσιο, σαν Βορειοηπειρωτική Κοινότητα αποτυγχάνουμε παταγωδώς... Εμείς που, ως Ευρωπαίοι πολίτες, έχουμε πλέον δικαίωμα διπλής ψήφου, σε δύο χώρες, σ’ Ελλάδα κι Αλβανία - μας μεταφέρουν με μισθωμένα λεωφορεία - το διπλό βόλι…, δεν το εκμεταλλευόμαστε σωστά, αξιοπρεπώς… Γιατί είμαστε εντελώς ανεύθυνοι… Σ’ όλη τη διάρκεια της 28χρονης περιόδου εκδημοκρατισμού, μ’ έντονα προβλήματα, με προκλήσεις και απρόοπτα - μέσα κι έξω από τον τόπο μ...

Είναι σκληρή η δουλειά του μυλοπετρά. Μάλιστα κι αντί υγιεινή. Η σκόνη του στελαριού (στουρναριού) καταστρέφει τους πνεύμονες…   Η διαδικασία να ρίξεις μυλόπετρα: για νερόμυλο, για ανεμόμυλο είτε για μύλο με μοτέρ, ξεκινάει με την επιλογή στο μαντέμι της ποιοτικής στουρναρόπετρας. (Για να ‘ναι σκληρή, πρέπει να την εξάγεις από τα έγκατα της γης. Η μαζεμένη απ’ την επιφάνεια, γίνεται θρύψαλα. Αφού την έχει κάψει ο ήλιος).   Σε συνέχεια γίνεται το πελέκισμα της στουρναρόπετρας, με ειδικό τροχισμένο σφυρί. Σε μορφή, ώστε τα πελεκισμένα κομματάκια στουρναριού, ν’ ακολουθούν τον χαραγμένο κύκλο σε ξύλινο μπάγκο. Στο κέντρο του κύκλου διατηρείς το κενό (την τρύπα), που θα μπει ο κύλινδρος. Οι πελεκισμένες στουρναρόπετρες τοποθετούνται μία - μία, με τη σειρά, σε στρογγυλή φόρμα και τσιμεντώνονται. Αυτό το προτσές, στη γλώσσα του ειδικού, λέγετε «ρίξιμο μυλόπετρας». Όταν στεγνώσει το μπετό, τραβιέται η φόρμα, σηκώνετε η μυλόπετρα. Τη γυρ...