Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ: «ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΦΙΛΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ…!»

Δεν συνηθίζω να επανέρχομαι σε ίδιο γεγονός, (θέμα) σε ίδιο πρωταγωνιστή. Και προπάντων μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Προσπαθώ όσο μπορώ ν’ αποφύγω τη μονοτονία  Που μετατρέπεται σε κούραση, σε φθορά... Σε ρουτίνα για μένα και για σας ... τους αναγνώστες μου. 

Όμως … η επιστροφή στην ταραγμένη ζωή και στον μεγάλο αγώνα ενός Σιωπηλού Ήρωα, του Σταύρου Γκούτζου, νομίζω αξίζει τον κόπο.

Συγκλονιστικά στοιχεία, επεισόδια…, δεν τα παρατάς! Τα περισυλλέγεις και τα βάζεις με υπομονή σε αρχείο. Κι εμπλουτίζεις μ’ αυτά την ιστορία του τόπου σου.

Τη συνάντηση του Σταύρου με το Σεβαστιανό, δεν μου την είπε ο ίδιος. Από σεμνότητα ή του διέφυγε.

Συγχωριανοί μου, μου την αφηγήθηκαν, ατόφια, σε καφετέρια του χωριού:

«Όταν άνοιξε η σκουριασμένη πόρτα της Κακαβιάς και πέρασε κι ο Σταύρος το σύνορο, αφού είχε ακούσει για το έργο του Σεβαστιανού, επιθυμία του ήταν να πάει να τον συναντήσει.

Μόλις τον πλησίασε, άρπαξε το χέρι του Σεβαστανού με σεβασμό για να το φιλήσει.

Ο Μητροπολίτης - καλά ενήμερος για το ποιος ήταν ο Σταύρος - το τραβάει πίσω και του λέει:

«Εμείς να σου φιλήσουμε το χέρι, λεβέντη, παλικάρι, τέκνο μου … ».

Λένε ότι ο Σεβαστιανός τού προσέφερε χρήματα, μα ο Σταύρος δεν τα δέχτηκε, δεν άπλωσε χέρι.

Ζήτησε, αν μπορεί, να του δώσει μόνο εκατό ντουφέκια…

Μια παρένθεση:

(Οι πολιτικοί μας σήμερα για τα χρήματα μάς πουλάν. Ρίχνονται δεξιά κι αριστερά μόνο για τα προσωπικά συμφέροντα).

Κι άλλα παράξενα σημείωσα, για το ίδιο θέμα

Κάναμε κουβέντα για τις «αταξίες», τη ρεμούλα, την αναστάτωση που προκαλούσε ο Τσιάβος στη φυλακή κι έπειτα τον έβαζαν τιμωρία.

Τον έκλειναν σε στενό κελί, μέσα στο οποίο δεν μπορούσες ν’ ανασάνεις ελεύθερα.    

Το ψωμί τού το ‘σπρωχναν με την κουτάλα. Κάποια στιγμή αποφάσισε να μην το πάρει. Αποφάσισε να πεθάνει.

Ένας φύλακας, με κάπως ανθρώπινη ευαισθησία και συμπεριφορά, πάνω στη σκληρή δοκιμασία, για να  τον καθησυχάσει του λέει:

« Βρίζεις συνέχεια το καθεστώς, Τσιάβο. Για πες μας, τουλάχιστον, μόνο έναν καλό λόγο για τον Ενβέρη!».

Γυρίζει απότομα, τον κοιτάει κατάματα όλο θυμό και του απαντάει σκληρά:

«Ζει το σκυλί, δεν πέθανε ακόμα; Δεν του βγήκε η  ψυχή του μασκαρά;!».

Από κει και πέρα αντιλαμβάνεστε τη συνέχεια … Δεν χρειάζεστε κανένα περαιτέρω σχόλιο…
  
  
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
01/03/2015



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.