“ΜΙΛΑΕΙ” ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΙΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

Δεν του άρεσε το βυρσοδεψείο, η κατεργασία του δέρματος, το αντί υγιεινό περιβάλλον, κι έστησε ο Γιάννης Τσιούρης από το ‘45 το μάτι του πίσω από το φακό. Τη φωτογραφική μηχανή του πατέρα του, αγορασμένη στην Αθήνα.

Ως επαγγελματίας φωτογράφος κρατικής επιχείρησης χωρίς στέγαση - η πλατεία τ’ Αργυροκάστρου ήταν το μαγαζί του - άρχισε να τραβάει φωτογραφίες με στιγμιαία γερμανική μηχανή “LEKA”.

Η “FEDI” έπεσε στα χέρια του το ‘61, όταν ξεκίνησε δουλειά στο συνεταιρισμό. Την αγόρασε από αξιωματικό σπουδασμένο στη Ρωσία.

-Ο φακός είναι η μηχανή - σου λέει. - Το πίσω μέρος της είναι κάσωμα, φτιάχνεται και από ξύλο.

Αυτά τα χρόνια πάτησε ένα - ένα όλα τα χωριά της περιοχής. Πότε πεζός, πότε με το ποδήλατο, σπάνια με τυχαίο αυτοκίνητο. 

Αποθανάτισε πανηγύρια, κηδείες, πολιτικές, πολιτιστικές εκδηλώσεις, γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες ...

Δεν είχε φλας η μηχανή. Τη νύχτα σταματούσε, δε φωτογράφιζε. Πήγαινε ξανά στο γάμο το πρωί.  

Φωτογράφισε τα πάντα, κάθε λεπτομέρεια εκείνης της εποχής. Ο λιγομίλητος Γιάννης, έγινε ο πιο φλύαρος μέσω του φωτογραφικού φακού. Έγραψε, χωρίς να το συνειδητοποιήσει μέσα του καλά, αλήθεια, ιστορία.

Έπιασε πάτο η δουλειά του με τη μαζική φυγή, με τ' άδειασμα του τόπου το ‘90. Κι αν γύριζε κάποιος μετανάστης προσωρινά στον τόπο του, δεν είχε ανάγκη για φωτογραφία. Είχε το δικό του "εργαλείο".

Μετά το ‘95, όταν στο κινητό ενσωματώθηκε η φωτογραφική μηχανή, έγιναν όλοι "φωτογράφοι".

Το διατηρημένο αρχείο του Γιάννη Τσιούρη, ένα σακί με φιλμ (ταινίες), είναι αναμφισβήτητα,πλούσιο υλικό για συγκρότηση ιστορικού μουσείου.

Συνιστώ φιλικά στον Λάμπη, στον προικισμένο καλλιτέχνη, κάποια στιγμή να επιλέξει τις καλύτερες φωτογραφίες του πατέρα του και ν’ ανοίξει μ’ αυτές μιαν καταπληκτική έκθεση.

Θα είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μεγάλη η έκπληξη. Θα συνταράξει, θα συγκλονίσει.

(Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του Γιάννη. Άποψη από το γάμο του. Τραβηγμένη φωτογραφία από τον Λεωνίδα, τον αδελφό του).

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

12/08/2017