Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΩΝ



(Πινελιά)
 
Όταν ήμουν στο Λύκειο κι είχα ξεκινήσει να γράφω στίχους, έκανα παρέα με τον Βαγγέλη. 

Ας δούλευε σε μηχανουργείο, έγραφε και μετέφραζε λογοτεχνία ποιοτικά.

Ήταν η περίοδος που ανταλλάσσαμε μεταξύ μας ελληνικά βιβλία.

παγορευμένα, αυστηρώς "ακατάλληλα" για την εποχή) 

Τα τυλίγαμε μ’ εφημερίδα και τα κρύβαμε κάτω από το σακάκι, για να μην τα ‘βλεπε το κακό μάτι …

Ερχόταν συχνά στο σπίτι μου, τον επισκεπτόμουν κι εγώ. Τότε ήταν που πρόσεξα σε ξεχωριστό δωμάτιο, πέρα από το σπίτι: βιβλιοθήκη και στούντιο ζωγραφικής.

Εκεί, σ' αυτό το χώρο, εμπνεόταν και έφτιαχνε τα ποιήματά του, ο Βαγγέλης. Λίγο πιο πέρα, σε τρίποδο, ο Νίκος ζωγράφιζε τα τοπία, τα πορτρέτα του…

Κάπου, σε μιαν άκρη, ήταν ακουμπημένη μια κιθάρα ...

Έξω στην μεγάλη αυλή, στρωμένη κάπου με μπετό, κάπου με πλάκες, αλλά το μεγαλύτερο μέρος, στην είσοδο ήταν χώμα, ο μικρός Λευτέρης χτυπούσε τη μπάλα στον τοίχο δυνατά. Κι ανησυχούσε τη γειτονιά.

Η Ντίνα μικρούλα κι αυτή, έπιανε από την άκρη το κάτασπρο φουστάνι της και χόρευε ξέγνοιαστα.

Η μητέρα τους, η Κούλα, σ’ άλλο δωμάτιο, «ξεσήκωνε» σε ράλι σχέδια με λαδόκολλα …, κεντούσε στη μηχανή: σεντόνια, κουρτινάκια, τραπεζομάντιλα, μαξιλάρια, προικιά για νιόπαντρες …

Ολόκληρη η οικογένεια Μήλου, δημιουργούσε καλλιτεχνικά.

Οι ωραίοι άνθρωποι, έχουν την καλαισθησία στο αίμα τους.


(Ο πίνακας ζωγραφικής είναι από τη συλλογή του Νίκου ΜΗΛΟΥ)


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
26/07/2017  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.