Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΥΜΠΤΩΣΗ; TË QE KOICIDENCË?

ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΥΜΠΤΩΣΗ;


Δεν το πιστεύω!

Ο Πετρίτ Μπεκίρι κι εγώ ξεκινήσαμε πεζοί και χαρούμενοι:

Την ίδια ώρα, το ίδιο πρωί, της ίδιας μέρας.

O ένας από το Μασκουλόρι και ο άλλος από τη Δερβιτσάνη.

Και παραβρεθήκαμε σε ίδια σημαντική συνάντηση, που είχε σχέση με το μέλλον της ζωής μας.

Μας είχαν φωνάξει να περάσουμε το πράκι του ίδιου κτιρίου.

Αυτός για να εργαστεί, ως συντάκτης, στην τοπική εφημερίδα, «Pararoja», ενώ εγώ στο ελληνόφωνο “Λαϊκό Βήμα”.

(Για τους δύο έχει δώσει συγκατάθεση ο Βασίλης Τσιάμης, συγχωρεμένος να είναι!).

Χώριζε τις δύο εφημερίδες μόνο ένας διάδρομος...

Οι δύο είχαμε το ίδιο δίλημμα. Aναρωτιόμασταν: «Σε τούτη μεγάλη πόρτα, τι ζητάω εγώ;!».

Τότε πάνω στην ανασφάλειά μας, «θα τα καταφέρουμε ή όχι», καθίσαμε μπροστά σε φωτογραφικό φακό και μας τράβηξαν αυτή την αναμνηστική φωτογραφία.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
02/12/2016


TË QE KOICIDENCË?


S’e besoj!

Petrit Beqiri dhe unë u nisëm me këmbë, të gëzuar.

Të njëjtën orë,të njëjtin mëngjes të së njëjtës dite.

Njeri nga Mashkullora, tjetri nga Dervicjani.

Dhe morrëm pjesë në të njëjtin takim të rëndësishëm, që kishte lidhje me të ardhmen e jetës tonë.

Na kishin thirrur të kapërcenim pragun e së njëjtës godinë.

Petriti për të punuar si redaktor në gazetën lokale “Pararoja”, ndërsa unë si redaktor në gazetën “Llaiko Vima”!

(Për të dy kishte dhënë opinionin e tij, Vasil Çami, ndjesë pastë!).

I ndante vetëm një korridor të dyja gazetat.

Të dy kishim te njëjtin ankth. Pyetëm veten:

 “Tek kjo derë e madhe ç' kërkoj unë?”.

Atëherë tek dyshonim, “do ta përballojmë detyrën, apo jo”, qëndruam para aparatit fotografik dhe u fotografuam.


Jorgo MITILI

02/12/2016 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.