Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

ΤΟ ΚΟΣΤΟΥΜΙ

Ήταν αρχές της αλλαγής, που δεχόμασταν δώρα: 

Παλιό ρουχισμό, εκτός μόδας ή ελάχιστα φορεμένο από  ελλαδίτες, που τον βαρέθηκαν.

Δοκιμάζαμε το πουκάμισο, το σακάκι, το παντελόνι, τα παπούτσια ... 

... Και αν μας έκαναν, εφάρμοζαν στο σώμα μας, στα πόδια μας, πετούσαμε...

Ο καθένας μας δοκίμασε αυτή τη χαρά!

Ο Ηρακλής Σύρμος, με ένα δέμα από τέτοιο ρουχισμό, απευθύνθηκε στο σπίτι του Θωμά. 

Του μεγαλύτερου αδελφού του.

Το άνοιξε και άδειασε τα ρούχα στο πάτωμα.

-Διάλεξε - του λέει. - Ότι σου αρέσει και σου κάνει, είναι δικό σου!

Ένα κοστούμι, σε καλή κατάσταση, εφάρμοσε τέλεια στο σώμα του.

-Ωραίο -  του λέει ο Ηρακλής - σαν να ήταν κομμένο - ραμμένο για σένα. Στα μέτρα σου. Με γεια σου!

Ο Θωμάς δεν άνοιξε στόμα.

-… Μα δεν άκουσα το «ευχαριστώ» - ο Ηρακλής.

-Το είχε πει νωρίτερα αυτός που το πρωτοφόρεσε, που σήμερα ίσως να είναι νεκρός, τι να πω εγώ - ο Θωμάς.

Γέλασαν επιφυλακτικά και οι δύο.

Κάπως με παράπονο.


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
23/12/2106

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.