Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΕΚΠΛΗΞΗ...

Με αυτή τη φωτογραφία που έβγαλες από τα συρτάρια σου και μου την έστηλες, αγαπητέ μου φίλε, Δήμο Κόλλια, με συγκίνησες πολύ,

αλλά μου άγγιξες και μια πληγή.

Παλιά που είχε στεγνώσει.

Μου 'φερες στο νου το Φόρουμ, που συμφωνήσαμε να αγωνιστούμε αδέσμευτα, αλλά στην πορεία τα κάναμε μούσκεμα.

Το κάθε κόμμα πάει να μας καπελώσει.

Κι είχαν τα πρόσωπά τους, που μας τραβούσαν προς την τάδε είτε δείνα κατεύθυνση.

Στη Ντόρα μου έμοιασε ότι πήγαμε ενωμένοι.

Για να τη δεσμεύσουμε για την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας.

Όμως από τους τρεις στη φωτογραφία, οι δύο μπήκαν στο γραφείο της για προσωπική προβολή.

Μας είπε τότε, το θυμάμαι σαν να είναι τώρα:

"Κάνω όρκο σαν γυναίκα κι όχι σαν άνδρας ότι σύντομα θα αποδοθεί σε όλους σας η ελληνική ιθαγένεια".

Καταλαβαίνεις τι εννοούσε με τη λέξη "σύντομα".

Ότι το 2013 δεν θα την έχετε πάρει ακόμα.

Δεν σου εξήγησα γιατί είμαι πικραμένος, αγαπητέ μου Δήμο.

Κι αν θέλεις καντό τύμπανο...

Όταν είδα που το Φόρουμ πάει να διαλυθεί κι ότι ο τότε αρχηγός νοιαζόταν πώς να αξιοποιηθεί από κόμματα και χρώματα, του άσκησα κριτική και τον εκνευρίασα.

Τόσο που πάει να μου κάνει μήνυση.

Μου έστειλε εξώδικο για εκφοβισμό.

Κι έλεγα κάτι θα τρέχει και με μένα.

Τόσο αθώος όσο δείχνω, δεν είμαι...

Όμως, μετά  από χρόνια, όταν είδα ότι το Φόρουμ το κατέστρεψαν οι λαοπλάνοι, οι γυρολόγοι μας, που παραμένουν δυστυχώς ακόμα ίδιοι, αισθάνομαι δικαιωμένος και ήσυχος.

Αυτά, καλέ μου φίλε.

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
08/11/2013

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΠΩΣ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ Η ΝΤΙΝΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ !

Ήταν το 1978. Μετά από πολυήμερες δοκιμές, νυχτο - ξημερώματα πάνω στο χορό, ο όμιλος γυναικών της Δρόπολης ενόψει του Φολκλορικού Φεστιβάλ τ’ Αργυροκάστρου, ήταν έτοιμος, ν’ ανέβει στη σκηνή. Ασφαλώς, με την αδιαμφισβήτητη επιτυχία. Με την τέλεια προετοιμασία του, τη δεξιοτεχνία του, θα ενθουσίαζε, στο αρχαίο κάστρο, τους θαυμαστές. Θα τους έκοβε για πολλοστή φορά, ξανά μόνο για λίγο την ανάσα. Ήταν η Ντίνα του Μήλου στην κορυφή. Η καλύτερη επιλογή - πρώτο μπόι, ευλύγιστο σώμα - με προσόντα καλλονής. Η λάμψη όλη πάνω της ... ! Αυτή καθόρισαν οι ειδικοί , αποκλειστικά, να σύρει το δροπολίτικο χορό. Ενώ, όλα ήταν έτοιμα και μετά από λίγες ώρες θα ξεκινούσε η εκδήλωση, ανώτατα κομματικά στελέχη έφεραν αντίρρηση. Παρενέβησαν στο φολκλόρ. Το ανέμισμα του μαντιλιού, δεν το εμπιστευόταν στην Ντίνα. Ως μέλος θιγμένης οικογένειας, δεν άρμοζε να είναι η Νίνα στην κορυφή. Να την έβγαζαν από το χορό; Ήταν πλέον αργά. Να την έβαζαν στο τέλος; Θα φαινόταν ξανά.  Σκέφτηκαν

«ΟΜΟΡΦΟΣ ΝΕΚΡΟΣ»

(Κοινωνικό θέμα) Φέρνω στο νου μου δύο συγκινητικές στιγμές, που σχετίζονται με το μοιραίο. Με το θάνατο. Τη μία την αποτύπωσα σε συζήτηση με τον οφθαλμίατρο, Χρηστάκη Τζούμπη. Λέει ο φίλος μου: «Δε φοβάμαι το θάνατο, αλλά τον τάφο. Το παράχωμα. Το χώμα που ρίχνει πάνω στο νεκρό ο νεκροθάφτης. Απ’ αυτό πανικοβάλομε. Κι η μάνα μου δεν φοβόταν το θάνατο. Εσένα, αγόρι μου, πονώ, μου έλεγε πριν φύγει. Σε σκέφτομαι στεναχωρημένο με το δάκρυ στο μάτι, να κάθεσαι πάνω από το στολισμένο φέρετρό μου στη μέση του οντά και θλίβομαι». Ο Χρηστάκης καταλήγει:  «Ακόμα και στα τελευταία της, η καλή μου μάνα, είχε όμορφη ψυχή!»      Η δεύτερη στιγμή: Μου έχει συμβεί να ακούω, συνήθως γυναίκες, βγαίνοντας από παρηγοριά, από οικογένεια που έχασε αγαπημένο πρόσωπο, ανάμεσα στα διάφορα, να λένε: «Όμορφος νεκρός. Σαν να κοιμόταν. Σαν να ήταν ζωντανός. Έτοιμος να σου μιλήσει … !». Σε μέρα βαθιού πόνου, πένθους γίνεται η συζήτηση. Με τι να σχετίζεται τάχ

ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥΣ

(Κοινωνικό θέμα) Δεν μπορώ να καταλάβω την πράξη ορισμένων υπερηλίκων σε χωριά της Πάνω Δρόπολης, που καλούν μάστορα κι ετοιμάζει, στα «δυο μέτρα» τους στο νεκροταφείο, τον τάφο τους. Αποφασίζουν, κιόλας οι ίδιοι, να γίνει με γρανίτη ή με μάρμαρο... Για να έχει αντοχή και να μην λερώνεται... Εκτός από τον τάφο, από τις οικονομίες τους καλύπτουν-όταν έρχεται η ώρα-και τα έξοδα της κηδείας τους. Προσπαθώ να μπω στον κόσμο αυτών των ανθρώπων. Στην ψυχολογία τους, στο σκεπτικό τους, στο συναίσθημά τους κι αδυνατώ πραγματικά να συλλάβω την τόλμη τους, τη δύναμή τους. Φαίνεται, το γεγονός που τους αναγκάζει να κάνουν την πράξη αυτή, που τους οδηγεί να φτάσουν στο σημείο αυτό, είναι η ασθένεια της εποχής, που σε μεγάλο ποσοστό το παιδί παρατάει το γονιό. Κι όντας μόνος του, ο γέροντας, έχει χάσει την ελπίδα. Κι έχει αποκτήσει πλέον άλλη αντίληψη για τη ζωή του. Περιμένει χωρίς φόβο, χωρίς άγχος, ήρεμα, φυσιολογικά το θάνατό του. Ετοιμάζει και τον τάφο του.