«ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ΤΑ ΚΑΜΩΜΑΤΑ, ΤΑ ΒΛΕΠΕΙ Η ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΓΕΛΑ!»

(Κείμενο δημόσιας συγνώμης)

Όταν σου πέφτει απανωτή δουλειά, κυρίως τώρα σε περίοδο κρίσης κι ανασφάλειας 

- δεν ξέρεις τι μέρα ξημερώνει -,

για ν’ αποδόσεις, να προλάβεις, ξενυχτάς.

Κάπου, όμως, σου διαφεύγουν λάθη.

«Είναι» μέσα στο πρόγραμμα κι αυτά…

…Κι έρχεται βολίδα, καπάκι η παρατήρηση απ’ τον αξιότιμο, αξιοσέβαστο πελάτη 

- δεν τον παρεξηγώ, πάντα δίκιο έχει αυτός:

«Καλέ μου φίλε, είσαι κουρασμένος ή μου φαίνεται;! - χαχαχα».

Εσύ «γελάς», αλλά εγώ αναλογίζομαι τις ευθύνες μου.

Βολιδοσκοπώ τον εαυτού μου, του τραβάω τ’ αυτί, τον στήνω απέναντι και του λέω με ύφος αυστηρό:

 

«Προσοχή όταν ξημερώνεις πάνω στον κρυφό κασμά, στ’ αλέτρι!»

(Όπως συγκρίνει τελευταία η μάνα μου τη δουλειά μου με τα γράμματα…)

Αυτός (εγώ) τσιμουδιά. Δεν βγάζει λαλιά.

Κι έρχεται και κάθεται σταυροπόδι στο νου μου αμέσως το ρητό:

«Της νύχτας τα καμώματα, τα βλέπει η μέρα και γελά!».

Γελάω - δυστυχώς - κι εγώ με τον απρόσεκτο εαυτό μου…!!!

Απ' το κακό μου…!

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

26/06/2016