Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

ΛΑΧΤΑΡΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΜΑΣ…

(Σκιτσογράφημα)

Από την πρώτη Δημοτικού - εδώ και 50 χρόνια τώρα - κουβαλάω στη ράχη της μνήμης μου τον πρώτο δάσκαλό μου, σπουδασμένο στη Βοστίνα..

Θυμάμαι όμορφα, με πολλή αγάπη, το Βασίλη ΜΑΝΟ! 
  
Στο ξεκίνημα, στα πρώτα σχολικά βήματα η τεράστια τάξη στου Σταμούλη, δεν μας χώραγε…

Ήμασταν πολλοί μαθητές, ξεπερνούσαμε τους τριάντα.

Καθόμασταν στριμωχτά σε θρανία και σε μιντέρια.

Μ’ όσους κλωτσούσαν τα γράμματα, σπαταλούσαν άσκοπα το χρόνο, τεμπέλιαζαν, νυχτο - ξημέρωναν στο γήπεδο… ο δάσκαλος ακολουθούσε άλλη ταχτική.

Τους κρατούσε τ’ απόγευμα - σε συμφωνία με τους γονείς τους - να μελετήσουν στην τάξη.

Τους έβγαζε για το σπίτι όταν γύριζαν τα γίδια από το βουνό.

Αργά τη νύχτα... όταν μας έβλεπε να παίζουμε κρυφτό είτε κυνηγητό μέσα στα πόδια των μεγάλων, που σύχναζαν στο κέντρο του χωριού, την επόμενη μόλις έμπαινε στην τάξη, έλεγε:

-Τα κοκόνια της πιάτσας να σηκωθούν στο πόδι!

Σηκωνόμασταν όρθιοι... κάπου η μισή τάξη…

Μας τραβούσε  με τη σειρά τ’ αυτί και μας μάλωνε.

Προσπαθούσε στον καθένα μας να εμψυχώσει, την πειθαρχία, να διδάξει την καλή συμπεριφορά.

Ο καλός μας δάσκαλος γινόταν αυστηρός, γιατί λαχταρούσε την πρόοδο μας! 

Με το μαντολίνο του σε ώρα ωδικής συνόδευε τις παιδικές μας φωνές, σε τραγούδια που μας μάθαινε ο ίδιος.

Πίσω από το τρίποδο, που στερεώνονταν ο μαύρος πίνακας, ο δάσκαλος κρεμούσε έναν πράσινο μουσιαμά και τον πεζόβολο.

Σ’ ελεύθερο χρόνο, φορούσε τις ψηλές λαστιχένιες μπότες και πήγαινε στο ποτάμι. Το ψάρεμα ήταν χόμπι του.

Ότι στραβό έβλεπε στην κοινωνία, το έλεγε, το έγραφε.

Η Αθηνά διατηρεί στ’ αρχεία της κι ένα τετράδιο αριθμητικής, στο οποίο είναι καλογραμμένο από το χέρι του πατέρα της το ημερολόγιο που κρατούσε και κάποιοι στίχοι.

Για το χαφιέ έγραψε:

Χαφιές πρώτος με κουδούνι,/λεν’ και οι ίδιοι οι σπιούνοι,/ παίζει χρόνια το γαϊτάνι,/τη δουλειά του έχει κάνει…

Για την κλεψιά:

Έτσι γέμισαν παρά,/βρε χωριάτη φουκαρά,/ οπαδοί του Shaqo Llapa,/μόνον που τους λείπει η κάπα…

Για την ρεμούλα σε μαζώξεις:

Τι να δεις σε συγκεντρώσεις,/ τ’ αυτιά σου να τα βουλώσεις,/ βαρούν γρόθους, βγάζουν σάλια,/ κρένουνε σαν τα τσακάλια…

Ήταν με το γέλιο στο στόμα, αστείος, επικοινωνιακός… μέχρι την τελευταία του στιγμή…

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

15/06/2016

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.