Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΙΣ «ΜΥΤΕΣ» ΜΕΣΑ…!

Κατασκευάζεται δρόμος - στολίδι στην Καλογοραντζή.

Με όλες τις απαιτούμενες προδιαγραφές.

Το πεζόδρομο με πλακόστρωση - διατηρεί κάλλιστα την παράδοση.

Την είσοδο της Καλογοραντζής - με την κλήση και την αρκετά μεγάλη απόσταση - όταν θα τελειώσει το κοινόχρηστο έργο - σίγουρα θα τη ζηλέψει κάθε χωριό.

Κυρίως τη νύχτα ο φωτισμός της διχάλας θα μπερδεύει τους ταξιδιώτες με προορισμό τους Αγίους Σαράντα.

(Τώρα ακόμα τους μπερδεύει η είσοδος της Δερβιτσάνης).

Όμως... κάπου σε δύο σημεία στενεύει ασφυκτικά, αδιανόητα η ευθεία του πανέμορφου δρόμου.

Δύο προεξοχές ιδιωτικών οικοπέδων, δύο μύτες ασχημαίνουν το έργο…

Ας υπερισχύσει η κοινή λογική και οι «μύτες» ας συμμαζευτούν..

Ας μπουν μέσα.

Για δύο μέτρα γης - κανένας δεν την παίρνει πίσω - δεν χαλάει ο κόσμος…

Ο δρόμος, όμως, του μέλλοντος, που ανήκει σε όλους μας, ασφαλώς και χαλάει.


(Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του Παναγιώτη Σιούκουρα).


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
16/12/2015   


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

«ΟΜΟΡΦΟΣ ΝΕΚΡΟΣ»

(Κοινωνικό θέμα) Φέρνω στο νου μου δύο συγκινητικές στιγμές, που σχετίζονται με το μοιραίο. Με το θάνατο. Τη μία την αποτύπωσα σε συζήτηση με τον οφθαλμίατρο, Χρηστάκη Τζούμπη. Λέει ο φίλος μου: «Δε φοβάμαι το θάνατο, αλλά τον τάφο. Το παράχωμα. Το χώμα που ρίχνει πάνω στο νεκρό ο νεκροθάφτης. Απ’ αυτό πανικοβάλομε. Κι η μάνα μου δεν φοβόταν το θάνατο. Εσένα, αγόρι μου, πονώ, μου έλεγε πριν φύγει. Σε σκέφτομαι στεναχωρημένο με το δάκρυ στο μάτι, να κάθεσαι πάνω από το στολισμένο φέρετρό μου στη μέση του οντά και θλίβομαι». Ο Χρηστάκης καταλήγει:  «Ακόμα και στα τελευταία της, η καλή μου μάνα, είχε όμορφη ψυχή!»      Η δεύτερη στιγμή: Μου έχει συμβεί να ακούω, συνήθως γυναίκες, βγαίνοντας από παρηγοριά, από οικογένεια που έχασε αγαπημένο πρόσωπο, ανάμεσα στα διάφορα, να λένε: «Όμορφος νεκρός. Σαν να κοιμόταν. Σαν να ήταν ζωντανός. Έτοιμος να σου μιλήσει … !». Σε μέρα βαθιού πόνου, πένθους γίνεται η συζήτηση. ...

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Το 1958, ο 18χρονος Σπύρος ΚΟΥΜΠΟΥΛΗΣ μπαίνει στη φυλακή. Μόλις είχε τελειώσει τη διετή τεχνική σχολή, κι εκείνη την περίοδο, ως βοηθός τραχτερίστα, μέσα στη σκόνη και στο λιοπύρι όργωνε τα χωράφια της κρατικής επιχείρησης. Με τον Γιώργο ΛΕΖΟ από τη Λεσινίτσα και τον Παναγιώτη ΜΠΟΥΖΟΥΚΑ από το Βελιάχοβο, οι τρεις πυροστιά, αγανακτισμένοι, πήραν πάνω στους σβόλους, μια κοινή απόφαση: Να δραπετεύσουν απ’ τη χώρα αυτή, που σου στερούσε την ελευθερία. Είχαν συγκεκριμένο σχέδιο. Οι δύο να περνούσαν στην Ελλάδα, να οργανώνονταν και να γύριζαν ενισχυμένοι πίσω. Με στόχο: να ενώσουν με αγώνα τον τόπο με τον εθνικό κορμό, με την Πατρίδα τους. Ο Σπύρος, που θα έμενε στο Δέλβινο, για να παρακολουθήσει την κατάσταση, μετά τη δραπέτευσή τους, υποσχέθηκε να τους εξοπλίσει με κόκκινες ιταλικές χειροβομβίδες, απομεινάρια πολέμου, που τις έβρισκε στα καλύβια του χωριού του. Οι δύο: Γιώργος και Παναγιώτης, Χριστούγεννα του '57 βρέθηκαν στους Φιλιάτες. Ο ένας μετά τον ά...

ΠΡΟΒΟΛΗ

Αν ...  χορός, τραγούδι και στολή βάζαν ψηλά τον πήχη. Θα 'ταν τεράστια η προβολή,  του τόπου στον πλανήτη. Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ  27/09/2017