Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΠΟΥΛΑΚΙ ΛΕΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ…

… Πάρε και βάλε… σαν να είναι τούβλα...

Πρόχειρη επιλογή έκαναν οι εκλεκτοί πολιτικοί μας.

Τους ικανούς υποψηφίους δημάρχους, που «χαλάνε» δουλειά, τους παραμέρισαν σκόπιμα.

Τάβος και Ξέρρας - οι σύμμαχοι - της «ανατροπής» όλες αυτές τις μέρες κάθονται σ’ αναμμένα κάρβουνα.

Ένα πουλάκι που είδε το «δεξιό» Ξέρρα να συνομιλεί με τον επιχειρηματία, που στηρίζει δυναμικά το Ντούτση το  ‘κανε βούκινο.

Η δυσάρεστη είδηση αυτή έκατσε βαριά - μολύβι - στο στομάχι τ’ «αριστερού» Τάβου.

Ο Ντούλες, υπόχρεος στον επιχειρηματία, έχει την ευκαιρία σε τούτες τις δημοτικές εκλογές, ν’ αποδείξει την ευγνωμοσύνη του…

Όπως δείχνουν οι εξελίξεις θα στηρίξει ανεξάρτητο την Κυριακή - τον φούρναρη του συστήματος του Ενβέρη - για να τον χρησιμοποιήσει ως σωσία του τη Δευτέρα...

Οι σοσιαλιστές, για πείσμα του Τάβου, θα βάλουν πλάτη στην προσπάθεια του Ντούτση...

Αυτά... από το πουλάκι που δεν περιμένει, με σηκωμένο το ράμφος, τα τρίμματα κανενός.

Απαρνιέται την ελεημοσύνη…

Τσίου - τσίου - τσίου…

...Λέει την τελευταία του είδηση στον ταλαιπωρημένο κόσμο... και φεύγει.

Γίνεται άφαντο…

   
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
19/06/2015

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

«ΟΜΟΡΦΟΣ ΝΕΚΡΟΣ»

(Κοινωνικό θέμα) Φέρνω στο νου μου δύο συγκινητικές στιγμές, που σχετίζονται με το μοιραίο. Με το θάνατο. Τη μία την αποτύπωσα σε συζήτηση με τον οφθαλμίατρο, Χρηστάκη Τζούμπη. Λέει ο φίλος μου: «Δε φοβάμαι το θάνατο, αλλά τον τάφο. Το παράχωμα. Το χώμα που ρίχνει πάνω στο νεκρό ο νεκροθάφτης. Απ’ αυτό πανικοβάλομε. Κι η μάνα μου δεν φοβόταν το θάνατο. Εσένα, αγόρι μου, πονώ, μου έλεγε πριν φύγει. Σε σκέφτομαι στεναχωρημένο με το δάκρυ στο μάτι, να κάθεσαι πάνω από το στολισμένο φέρετρό μου στη μέση του οντά και θλίβομαι». Ο Χρηστάκης καταλήγει:  «Ακόμα και στα τελευταία της, η καλή μου μάνα, είχε όμορφη ψυχή!»      Η δεύτερη στιγμή: Μου έχει συμβεί να ακούω, συνήθως γυναίκες, βγαίνοντας από παρηγοριά, από οικογένεια που έχασε αγαπημένο πρόσωπο, ανάμεσα στα διάφορα, να λένε: «Όμορφος νεκρός. Σαν να κοιμόταν. Σαν να ήταν ζωντανός. Έτοιμος να σου μιλήσει … !». Σε μέρα βαθιού πόνου, πένθους γίνεται η συζήτηση. ...

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Το 1958, ο 18χρονος Σπύρος ΚΟΥΜΠΟΥΛΗΣ μπαίνει στη φυλακή. Μόλις είχε τελειώσει τη διετή τεχνική σχολή, κι εκείνη την περίοδο, ως βοηθός τραχτερίστα, μέσα στη σκόνη και στο λιοπύρι όργωνε τα χωράφια της κρατικής επιχείρησης. Με τον Γιώργο ΛΕΖΟ από τη Λεσινίτσα και τον Παναγιώτη ΜΠΟΥΖΟΥΚΑ από το Βελιάχοβο, οι τρεις πυροστιά, αγανακτισμένοι, πήραν πάνω στους σβόλους, μια κοινή απόφαση: Να δραπετεύσουν απ’ τη χώρα αυτή, που σου στερούσε την ελευθερία. Είχαν συγκεκριμένο σχέδιο. Οι δύο να περνούσαν στην Ελλάδα, να οργανώνονταν και να γύριζαν ενισχυμένοι πίσω. Με στόχο: να ενώσουν με αγώνα τον τόπο με τον εθνικό κορμό, με την Πατρίδα τους. Ο Σπύρος, που θα έμενε στο Δέλβινο, για να παρακολουθήσει την κατάσταση, μετά τη δραπέτευσή τους, υποσχέθηκε να τους εξοπλίσει με κόκκινες ιταλικές χειροβομβίδες, απομεινάρια πολέμου, που τις έβρισκε στα καλύβια του χωριού του. Οι δύο: Γιώργος και Παναγιώτης, Χριστούγεννα του '57 βρέθηκαν στους Φιλιάτες. Ο ένας μετά τον ά...

ΠΡΟΒΟΛΗ

Αν ...  χορός, τραγούδι και στολή βάζαν ψηλά τον πήχη. Θα 'ταν τεράστια η προβολή,  του τόπου στον πλανήτη. Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ  27/09/2017