Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΕΝΩ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΦΤΙΑΞΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ…

Δεν φέρνω καμιά αντίρρηση…

Συμφωνώ απολύτως με την προσπάθεια που καταβάλλεται για την ανατροπή του επικινδύνου κατεστημένου, που όλα αυτά τα χρόνια εγκλημάτησε.

Έβλαψε ανεπανόρθωτα τον τόπο μας.  

Να εξαφανιστεί μιαν ώρα νωρίτερα από το πολιτικό σκηνικό!

Να κόψει το λαιμό του!

Αλλά ο τρόπος, με τον οποίο επιχειρούν να φέρουν εξελίξεις τ’ αντίπαλα στρατόπεδα τώρα στις δημοτικές εκλογές, είναι ολοσχερώς λανθασμένος.

Δεν γίνεται η ανατροπή ενός κατεστημένου από άλλο κατεστημένο.

Ούτε από αναξιόπιστες συμμαχίες, που συσπειρώνουν οπαδούς αντίπαλων παρατάξεων...

Ιδεολογικά άκρα που οδηγούν τον ψηφοφόρο μας στην κάλπη ως υποστηριχτή οποιουδήποτε αλβανικού κόμματος.

Ακόμα και κομμάτων που ονειρεύονται Μεγάλη Αλβανία με τα σύνορα ως την Πρέβεζα…

Έτσι όπως το πάμε, θα υπακούσουμε τυφλά σε διαταγές και θα ενταχθούμε όλοι σ’ αλβανικά κόμματα…;!

Και θα παρατήσουμε, θα απαρνηθούμε τη ρίζα μας;!

Επειδή αυτή είναι η επιθυμία των πέντε «ξύπνιων» εκλεκτών μας;!

- Μα... είναι εντελώς διαφορετικές οι φιλοδοξίες και τα συμφέροντα!

Τ’ αλβανικά κόμματα είναι πολλά και ικανά κι έχουν τους οπαδούς της δικής τους φυλής.

Οι συμμαχίες μας μ' αλβανικά κόμματα εξουσίας, επιβάλλονται κι είναι καλοδεχούμενες…, όταν ασφαλώς τηρούνται οι όροι της συνεργασίας και του αλληλοσεβασμού.  

Η πολύχρονη πείρα όμως, απέδειξε έμπρακτα ότι, παρόλο με βουλευτές μας μέσα στους κόλπους τους, πετύχαμε τίποτα.

Δεν λύθηκε ούτε ένα απλό ζήτημα.

Όχι σοβαρό και περίπλοκο.

Ακόμα περισσότερο Εθνικό…

Η λύση βρίσκεται μέσα μας, στο χώρο μας, στο χρώμα μας.

Και είναι εύκολη.

Σκόπιμα επιτήδειοι συμφεροντολόγοι, δυσκολεύουν την πιθανή λύση και μας σπρώχνουν να την ψάξουμε αλλού…!!!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

15/06/2015 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

«ΟΜΟΡΦΟΣ ΝΕΚΡΟΣ»

(Κοινωνικό θέμα) Φέρνω στο νου μου δύο συγκινητικές στιγμές, που σχετίζονται με το μοιραίο. Με το θάνατο. Τη μία την αποτύπωσα σε συζήτηση με τον οφθαλμίατρο, Χρηστάκη Τζούμπη. Λέει ο φίλος μου: «Δε φοβάμαι το θάνατο, αλλά τον τάφο. Το παράχωμα. Το χώμα που ρίχνει πάνω στο νεκρό ο νεκροθάφτης. Απ’ αυτό πανικοβάλομε. Κι η μάνα μου δεν φοβόταν το θάνατο. Εσένα, αγόρι μου, πονώ, μου έλεγε πριν φύγει. Σε σκέφτομαι στεναχωρημένο με το δάκρυ στο μάτι, να κάθεσαι πάνω από το στολισμένο φέρετρό μου στη μέση του οντά και θλίβομαι». Ο Χρηστάκης καταλήγει:  «Ακόμα και στα τελευταία της, η καλή μου μάνα, είχε όμορφη ψυχή!»      Η δεύτερη στιγμή: Μου έχει συμβεί να ακούω, συνήθως γυναίκες, βγαίνοντας από παρηγοριά, από οικογένεια που έχασε αγαπημένο πρόσωπο, ανάμεσα στα διάφορα, να λένε: «Όμορφος νεκρός. Σαν να κοιμόταν. Σαν να ήταν ζωντανός. Έτοιμος να σου μιλήσει … !». Σε μέρα βαθιού πόνου, πένθους γίνεται η συζήτηση. ...

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Το 1958, ο 18χρονος Σπύρος ΚΟΥΜΠΟΥΛΗΣ μπαίνει στη φυλακή. Μόλις είχε τελειώσει τη διετή τεχνική σχολή, κι εκείνη την περίοδο, ως βοηθός τραχτερίστα, μέσα στη σκόνη και στο λιοπύρι όργωνε τα χωράφια της κρατικής επιχείρησης. Με τον Γιώργο ΛΕΖΟ από τη Λεσινίτσα και τον Παναγιώτη ΜΠΟΥΖΟΥΚΑ από το Βελιάχοβο, οι τρεις πυροστιά, αγανακτισμένοι, πήραν πάνω στους σβόλους, μια κοινή απόφαση: Να δραπετεύσουν απ’ τη χώρα αυτή, που σου στερούσε την ελευθερία. Είχαν συγκεκριμένο σχέδιο. Οι δύο να περνούσαν στην Ελλάδα, να οργανώνονταν και να γύριζαν ενισχυμένοι πίσω. Με στόχο: να ενώσουν με αγώνα τον τόπο με τον εθνικό κορμό, με την Πατρίδα τους. Ο Σπύρος, που θα έμενε στο Δέλβινο, για να παρακολουθήσει την κατάσταση, μετά τη δραπέτευσή τους, υποσχέθηκε να τους εξοπλίσει με κόκκινες ιταλικές χειροβομβίδες, απομεινάρια πολέμου, που τις έβρισκε στα καλύβια του χωριού του. Οι δύο: Γιώργος και Παναγιώτης, Χριστούγεννα του '57 βρέθηκαν στους Φιλιάτες. Ο ένας μετά τον ά...

ΠΡΟΒΟΛΗ

Αν ...  χορός, τραγούδι και στολή βάζαν ψηλά τον πήχη. Θα 'ταν τεράστια η προβολή,  του τόπου στον πλανήτη. Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ  27/09/2017