Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ!

Το παρακάτω γεγονός συνέβηκε τη χρονική περίοδο 1912 με 13. Πριν ακόμα στα Βαλκάνια χαραχτούν τα σύνορο, που αδίκησαν κράτη και λαούς…

(Μικρός πήρε την ιστορία αυτή από τα χείλη της «Νίνης του Νίκου» και την εφτασφράγισε μέσα στην ψυχή του, o Παναγιώτης Κιάμος.
Για να τη μεταφέρει ατόφια ως τις μέρες μας):

…Τα ελληνικά στρατεύματα είχαν πάρει κατά πόδι τους Τούρκους και τους έσπρωχναν προς τ’ αλβανικό.

Το βράδυ το επιτελείο αποφάσισε ο στρατός να ξενυχτίσει στη Δερβιτσάνη.

Ο Βαγγέλης Ξέρρας πέρασε όλη τη νύχτα μαζί με τους Ελλαδίτες μαχητές.

Χάρηκε τη στημένη ελληνική σημαία στην πλατεία, χόρεψε και τραγούδησε μαζί τους ως το πρωί.

Συχνά του ‘φταναν στ’ αφτί διάφορες ειδήσεις. Ότι γινόταν Βαλκανικός Πόλεμος κι ότι η Ήπειρος κοντεύει να λυτρωθεί… Αλλά με τα μάτια του - από κοντά - πόλεμο δεν είδε. Ούτε ταμπόρια, ούτε άρματα.

Αυτός ήξερε μόνο να ρουπάει κοπάδι προβάτων στις πλαγιές και στα βουνά, να παίζει φλογέρα και να τραγουδάει τον Ύμνο της Ελευθερίας.

Γυρίζοντας σπίτι λέει στη γυναίκα του τη σκέψη του: το και το.

- Θέλω τη γνώμη σου, Βασίλω! Να πάω με τα πρόβατα σήμερα ή στο μέτωπο με τους φίλους που γνώρισα ψες;

- Τι, με ρωτάς;! Αν δεν πας εσύ, φοράω εγώ το παντελόνι σου και γίνομε άνεμος. Εσύ φρόντισε μόνο τα παιδιά!

Δεν τσομάκρυνε η κουβέντα.

… Ο Βαγγέλης άφησε το κοπάδι στ’ Αμπέλι του Ζέρβα, έβαλε σε τσόχινο σακούλι λίγο ψωμοτύρι κι εντάχθηκε στις γραμμές του Ελληνικού Στρατού. Ο οποίος αφού απελευθέρωσε τ’ Αργυρόκαστρο, προχώρησε και πιο βαθιά.

Κάπου στις βουνοπλαγιές, ανάμεσα σε Πιτσάρι και Στεπέζι, σε σκληρή μάχη με τους Τούρκους κι όντως στην πρώτη γραμμή του μετώπου, ο Βαγγέλης σκοτώνεται.

Βάφτηκε μ’ αίμα η φουστανέλα του, το γιλέκο του.

Μόλις έφτασε το μαντάτο στο χωριό, μαύρισαν οι καρδιές των ανθρώπων του, πικράθηκε η Δερβιτσάνη!

Η Βασίλω με το Σάββα - τον ανδράδελφό της - καταλυπημένοι πήγαν στο μέτωπο, φόρτωσαν σ’ άλογο το νεκρό Βαγγέλη και τον μετέφεραν στο χωριό.

Για να το κηδέψουν με τιμές.…

Η Ελληνική Κυβέρνηση αναγνώρισε τον αγώνα, τη θυσία του κι έδωσε υποτροφίες στα παιδιά του, να σπουδάσουν στην Ελλάδα...

… Για το πρώην δικτατορικό σύστημα στην Αλβανία η ηρωική πράξη του Βαγγέλη Ξέρρα ήταν καταδικάσιμη. Θεώρησαν το μάρτυρα εχθρό. Αφού πολέμησε πλάι με τους Έλληνες για την Ελλάδα.

Τότε αν την έβγαζες στο φως - την ανακοίνωνες - αυτή την πράξη, καιγόσουν, θιγόσουν. Οι συγγενείς δικαιολογημένα την έκρυβαν…

Όμως, σήμερα, σε καιρό δημοκρατίας, ελευθερίας, που η πράξη αυτή εκτιμάται σαν ηρωική, τον μάρτυρα γιατί τον αγνοούμε;!

Πώς να ερμηνεύσουμε τη σιωπή, την αφάνεια, την αδιαφορία, τη λησμονιά … από επίσημους φορείς, τοπικές αρχές και άρχοντες;!

Σαν να μην θέλει ο τόπος μας εθνομάρτυρες, που ν’ ακτινοβολούν. Όταν τους έχει, κιόλας, τόσο ανάγκη!!!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

03/04/21015

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.