Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

ΓΙΑΤΊ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΣΜΕΝΗ ΕΤΣΙ Η ΑΤΙΜΗ ΖΩΗ (;!)

(Κοινωνικό θέμα)

Ενώ… το φτυάρι σκεπάζει το κατεβασμένο φέρετρο στον τάφο, στο νεκροταφείο πέφτει σιωπή τάφου.

Σε μιαν άκρη ακούς μια φωνή να λέει σιγανά:  

«Εδώ έκλεισε μιαν ιστορία…Είμαστε αέρας…Μια ιδέα…Περαστικοί…

Ένα τίποτα…

Καταντάμε μια χούφτα χώμα…»

Συνεχίζεται μέσα μου, χωρίς να το θέλω, αυθόρμητα ο ακόλουθος συλλογισμός:

« Όλ’ αυτά… ζώντας πάνω στη γης… δεν τα καταλαβαίνεις… Δεν τους δίνεις καμιά σημασία…

Στην κοινωνία που ζούμε, δυστυχώς, περισσεύει η κακία…

Από φόβο..., από πόνο…, μόνο όταν συνοδεύεις νεκρό γίνεσαι άνθρωπος...     

Μόλις το πόδι σου βγαίνει έξω απ' το νεκροταφείο, ξεχνάς το θάνατο. Νομίζεις ότι γλίτωσες, ότι είσαι αθάνατος εσύ...

Δεν υπολογίζεις… ότι κάποια στιγμή… θα σου βρει κι εσένα την πόρτα ο χάρος

…. Και δώστου ξανά απ’ την αρχή.

Παλεύουμε σαν τ’ αγρίμια πώς να φάμε ζωντανό ο ένας τον άλλο...  

…Κονταρομαχούμε, καυγαδίζουμε άσκοπα, σκοτωνόμαστε μεταξύ μας: χωριανοί, γείτονες, ακόμα και αγαπημένα αδέλφια.

Για μια σπιθαμή γης, για έναν τοίχο, για τα σταλάματα… Πάνω στη μοιρασιά… γινόμαστε ρεζίλη

Γιατί να είναι πλασμένη έτσι η πρόστυχη, η άτιμη ζωή…(;!) Μπορείς να μου πεις(;!)

… Και πότε τάχα πρόκειται ν’ αλλάξει (;!)   


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

05/03/2015

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.