(Σαν ανέκδοτο…)
Προχθές, στους Αγίους Σαράντα, πίνοντας το καφεδάκι
δίπλα στη θάλασσα…άκουσα το ωραίο «ανέκδοτο».
Που τ’ αφηγήθηκε τόσο ωραία ο γουστόζικος αφηγητής:
- Τον πάει τον έπαρχο τ’ Αλύκου ο κόσμος. Από τώρα - μήνες
μας χωρίζουν από τις τοπικές εκλογές - το διαλαλεί ανοιχτά, φωναχτά:
«Κομμάτια θα γίνουμε αν δε βγάλουμε Δήμαρχο της περιοχής τον
Καϊση!».
Ο γνήσιος, αθώος κόσμος εκφράζει έτσι, την μεγάλη αγάπη, την
εκτίμηση και το σεβασμό, για τον άνθρωπο που ξέρει να συμπεριφέρεται, να
προσφέρει και να αγωνιά…
- Παρακαλώ να σας πω εγώ το «μυστικό» αυτής της μεγάλης, δυνατής
και αδιάρρηκτης σχέσης ανάμεσα Βουρκιώτη και Καϊση - λέει γνωστός του έπαρχου.
Ο οποίος βάζει κάτω επιχειρήματα κι όχι κουβέντες του μύλου:
«Βασικό είναι ένα χειροπιαστό στοιχείο… Ότι ο Χρήστος είναι καλός. Γεγονός που δεν το
αμφισβητεί κανείς…Κυρίως για όσους τον γνωρίζουμε από κοντά κι απ’ την καλή.
΄
Όμως, κοίτα τι σημαίνει ψυχολογία Βουρκιώτη!!!
Εμείς - βάζω μέσα και τον εαυτό μου - το έχουμε πάθει σαν η
εταιρία κινητής τηλεφωνίας, που διαφημίζεται με το πετυχημένο σλόγκαν:
«Το κινητό θέλει το Γερμανό του!»
Στο Βούρκο λειτουργεί επιτυχώς τ’ αντίστοιχο σλόγκαν:
«Ο Βουρκιώτης θέλει τον Καϊση του…!»
Το Χρήστο, όμως… Προσοχή…!
Μην το μπερδέψει τίποτε κανείς με τον Θεμιστοκλή…
Και πάει χαμένη η ψήφος…»
Γι’ αυτό και το πάλεψε ο Χρήστος, το Δημαρχείο να ήταν στ’
Αλύκου, στο κέντρο της περιοχής, για να το έχει κοντά...
Κι όχι κάπου αλλού…
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
14/01/2015
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου