Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

«ΤΙ ΣΟΥ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΜΕ ΒΡΙΖΕΙΣ,/ ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΣ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΣΟΥ…»

(Μίνι συνέντευξη με την υπέροχη μάνα μου).

Η γριά μάνα μου περιπατάει στον αυλόγυρο του σπιτιού από το πρωί, σκουπίζει και σιγοτραγουδάει. 

Ξέρει τραγούδια πολλά.

Ένα αφήνει, άλλο πιάνει.

Τα περισσότερα τραγούδια είναι ερωτικά:

«Ως πότε αχ, ως πότε βαχ,
ως πότε Κασαβέτι,
ως πότε θα με τυραννάς,
για το δικό σου ντέρτι…»

…Ξεχνάει τη συνέχεια… και ρίχνει τη χαριτωμένη σπόντα:

«Η δόλια, τα ‘χασα καντάρια…Πίκα λέγω, που τραγουδάμε ως τα γεράματα. Να μας κόψει τις ώρες…, δεν θα μας τις κόψει…;!».

Και προχωράει προς το  μαγειρείο να φροντίσει το τηγάνι με τις κουφιστές τηγανίτες…

- Συνέχεια τραγουδάς; - της λέω.

- Δεν τραγουδάει μόνο από καλό. Κι απ’ το κακό του τραγουδάει πολλές φορές ο άνθρωπος.

Σήμερα το έμαθα κι αυτό. Ότι ο άνθρωπος, δεν τραγουδάει μόνο από καλό.

Μου άνοιξε την όρεξη να της απευθύνω κι άλλα ερωτήματα:

- Γλυκιά μου μάνα, τι είναι ο κόσμος, πώς τον κρίνεις:

- …Είναι για να μην ρημάξει ο τόπος, γιε μου. Να κατοικηθεί η γης. Είναι κακός ο κόσμος. Είναι ο πάτος του καζανιού.

Πώς να τον σεβαστεί κανείς, αφού αυτός δεν σέβεται τον εαυτό του…;!

 - Μα η παντρειά τι είναι; Μου εξηγείς;

- Ένα δεμένο σακί, που το λύνεις, βουτάς το χέρι βαθιά και παίρνεις…, ότι σου τύχει. - Ποτέ δεν ξέρεις τι παίρνεις - Στη ζωή, μετά, κρατάει ενωμένο το ζευγάρι η υπομονή…

…Και απομακρύνεται... 

Πάει να περάσει μια σκούπα στο δωμάτιο της. Με το τραγούδι στο στόμα:

«Τι σου κάνω και με βρίζεις,
και το λες της μάνας σου,
το βασιλικό γυρεύω,
για την ομορφάδα σου…»


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
07/08/2014


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.