ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΞΥΠΟΛΥΤΟΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΓΚΑΘΙΑ… (;!)

«- Τι έπιασε το Μύτιλη και σημαδεύει με κείμενα - μολύβι κατάκαρδα.

- Γράφοντας σκληρά ίσως να ξεθυμαίνει;! Να βγάζει το άχτι του, επειδή δεν είναι υποψήφιος…».

…Τέτοιου είδους κουβέντες του μύλου, γίνονται προτού δημοτικών κι ευρωεκλογών σε καφενεία της Αθήνας.

Ο κάθε Μύτιλης, ως ανήσυχος πολίτης, υποχρεούται να παρακολουθεί τα ζητήματά μας και να εκφράζει ελεύθερα την άποψή του…

Να περιγράφει τι συμβαίνει. Τη μοίρα του.

Τι περνάει, λοιπόν, στο πετσί του.

Του έβγαλαν την ψυχή, του έσκασαν τα χείλη, έφτυσε αίμα σε 23χρονη ουρά.

Σε ατέλειωτη σειρά μέχρι να γίνει Έλληνας.  

Κι ακόμα… δεν έχει Ελληνική Ταυτότητα.

Θυμάται συνέχεια το πικρό παρελθόν πέρα στο χωριό -  με το σακούλι μια ζωή στο χέρι. Μα… το κακό είναι ότι σε άλλη μορφή συνεχίζεται κι εδώ η ίδια «πλάκα».

Τον τρέχουν μια ζωή πίσω απ’ τα επίσημα έγγραφα.

Στον ΟΑΕΔ αντιμετωπίζει χοντρό πρόβλημα. Αντί της ταυτότητας Ομογενούς,  οι ανίκανοι υπάλληλοι του ελληνικού δημοσίου, του ζητούν διαβατήριο.

Στόχος τους, να του ακυρώσουν την κάρτα ανεργίας. Aν αποδειχθεί, ασφαλώς, ότι επισκέπτεται το χωριό του. Την Μικρή του Πατρίδα.

Παγίδες, καρτέρι του στήνουν συνέχεια σε κάθε στενό.

Πώς να ηρεμήσει τότε… ο κακομοίρης…;!

Μακρόχρονος άνεργος ο κάθε Μύτιλης, μα έχει κι άνεργο παιδί. Που… πάνω στην απογοήτευσή του, τροχίζεται απ’ την Ελλάδα των ονείρων ν’ απομακρυνθεί.

Να φύγει σαράντα θάλασσες μακριά. Να πάει στους μαχαλάδες του κόσμου, σε μακρινό κι αγύριστο ταξίδι.

Η γριά μάνα, τρώει τ’ αφτιά του κάθε Μύτιλη:

«Ο Σαμαράς, τι είναι αυτά που κάνει;! Με το μαχαίρωμα της σύνταξης, μου έκοψε τη ζωή!»

Και λοιπά, και λοιπά και λοιπά…

Καθημερινώς του χτυπάει το τηλέφωνο. Του ζητούν υποψήφιοι στήριξη. Να επηρεάσει με τα κείμενα. Να σπρώξει στο μαντρί τους κόσμο…

Σε κόμμα - εκτελεστή, μόνο για δικό τους κομμάτι.

Ο κόσμος τους αποδοκιμάζει.

Πολιτική κάρτα ή αφίσα υποψήφιου, με αερολογίες - συνθήματα ρουτίνας, το χέρι του δεν απλώνει για να πάρει. Κι αν δεχτεί από "ευγένεια" αυτή την κομματική χαρτούρα -  χωρίς να ρίξει ματιά - σε κάδο απορριμμάτων την πετάει.

Ρε μάγκες, που πάμε ξυπόλυτοι  πάνω σε αγκάθια;! Πάνω στα πουρνάρια;!   

Απορούν οι Ελλαδίτες, βλέποντας ορισμένους από μας, που τον βιαστή μας  στηρίζουμε.

Λένε: «Ο κάθε Σαμαράς τους πετσοκόβει κι αυτοί χαζοχαίρονται».

Η πλειοψηφία του κόσμου μας, με το δίκιο του - απ’ την καλή το ξέρω - μικρά κόμματα αυτή τη φορά θα ψηφίσει. Ένα μεγάλο κομμάτι, ανεπιφύλακτα δηλώνει, ότι θα στηρίξει τη Χρυσή Αυγή.  

Έφαγαν τα κόμματα εξουσίας από μας.

Τρώμε, όμως κι εμείς -  μαζί με τα ρούχα - ο ένας τον άλλο.

Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

07/05/2014

(Η φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο)