Αντίλογος

(Δεν υμνώ το σύστημα. Είχε ένα τσουβάλι αρνητικά...το ξέρετε...τα υποφέραμε...) Υπερτερούσε το αστείο εκείνη τη δύσκολη εποχή. Η φωτογραφία, που βλέπετε μιλάει για ένα θεατρικό «έργο» με κωμικό περιεχόμενο. Τέσσερις είναι οι πρωταγωνιστές, που το «ανεβάζουν στη σκηνή»: Ο Φώτος Ξέρρας, που κρατάει το σαμάρι στα χέρια του, ο Ηλίας Καραντζάς, που σκάει στα γέλια, αγκαλιάζοντας   τον Λάμπη Πρίφτι. Ενώ ο Λάμπης προσφέρει στο Νίκο Λίλλη σε κατσαρόλα «ταγή». Η μουσική επένδυση, αυτού του   « θαυμάσιου »   θεατρικού κομματιού, έγινε από   το Νίκο Μήλο, που παίζει ακορντεόν.  Βουτηγμένος κι αυτός στην αθώα χαρά της παρέας!   Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 11/06/2018

(Παραιτήθηκε ο Γενικός Πρόεδρος της Ομόνοιας, Λεωνίδας Παππάς) Νύχτα παραιτήθηκε ο Γενικός Πρόεδρος της Ομόνοιας. (Μας τα πρόκοψε και ο Λεωνίδας). Στον κατακαημένο τόπο μας όλα στο σκοτάδι γίνονται. Και σε προκαλούν, σε αναγκάζουν τα γεγονότα αυτά - όσο αθώος κι αν είσαι - να γίνεσαι καχύποπτος. Να κοιτάς, να ψάχνεις, πίσω από τα γεγονότα.   Ο Λεωνίδας Παππάς έπρεπε να είχε παραιτηθεί. Τώρα είναι αργά. Μας έβλαψε με την ακυβερνησία του, τη χρονοτριβή του. Μας πήγε, κι αυτός, κι άλλο πίσω. Όλο αυτό το διάστημα δεν είχε τίποτε ξεκάθαρο για το πού μας οδηγεί. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Μάλλον δεν το ήξερε από την αρχή. Γι’ αυτό, με την εκλογή του, με την ανάδειξή του, κάλεσε τους σοφούς του τόπου μας να μάθει την κατάσταση. Ίσως να τον οδήγησε προψές, στην αναμενόμενη προ καιρού παραίτησή του, η σίγουρη ήττα του στις επόμενες εκλογές της οργάνωσης. Υπάρχει και το άλλο ενδεχόμενο. Να άδειασε τη γωνιά με συμφωνία, με εντολή, για να προωθηθεί σε άλλη...

(Σύμφωνα με αφήγηση του Γιάννη ΜΠΕΚΙΑΡΗ) H Μαρίκα γεννήθηκε στη Σμύρνη. Με την καταστροφή γυρίζει στη Δερβιτσάνη και παντρεύεται τον Μιχάλη Μπεκιάρη. Αποκτούν μαζί τρεις γιους: Το Βαγγέλη, που τον σκότωσαν οι ΕΑΜ - ητες στο Μέτσοβο, την περίοδο της ένταξής του με το Ζέρβα, τον Κώστα, που πέθανε στην Αμερική και τον Γιάννη. Τον Οκτώβρη του ‘45 εξορίζεται η οικογένειά της, λόγω λιποταξίας των δύο πρώτων γιών. Η ιδέα της φυγής τους απ’ τον τόπο τους, ήταν η απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου. Πήγαν, για να οργανωθούν, πέρα από το σύνορο. «Προτού μας μεταφέρουν σε παλιό ιταλικό στρατόπεδο της Κρούγια - αφηγείται ο Γιάννης - μας ταλαιπώρησαν, σχεδόν ένα μήνα, σε υγρά μπουντρούμια του κάστρου. Η Κάμζα ήταν ο δεύτερος σταθμός απομόνωσης. Εκεί μας κρατούσαν μέσα σε συρματοπλέγματα. Ζούσαμε σε παράγκες, στηνόμασταν σε ουρά, για να παίρναμε το ζουμωνέρι σε γκαβέτα. Μετά από τρία χρόνια μας απόλυσαν». Δύο χρόνια άφησαν την οικογένεια κάπως ήσυχη. Το ‘50, ίδιο μήνα, Οκτώβρη, πά...

Όταν ο κορυφαίος ποιητής μας, Πάνος ΤΣΟΥΚΑΣ απόδωσε στην ελληνική γλώσσα τον μεγάλο Αλβανό συγγραφέα, Μίλος Γκέργκι Νικόλα (ΜΙGJENI), έγραψε στην αλβανική τους παρακάτω εμπνευσμένους στίχους:   Zë grek u dhashë vargjeve të tua dhe vura nga vetja ime një pjesë. Që qielli i mendimit tënd të jetë i kulluar dhe gjerësia oqeanike të mos vdesë. Μας είπε ποιητικά, με στίχους, κατ’ αυτόν τον τρόπο, τι θεωρούσε αυτός μετάφραση. Αποδίδω με μεγάλο σεβασμό στην ελληνική αυτούς τους στίχους: Ελληνική φωνή έδωσα στους στίχους σου κι έβαλα απ’ τον εαυτό μου ένα μέρος. Ώστε η απέραντη σκέψη σου να ‘ναι πεντακάθαρη, και τ’ ωκεάνιο φάρδος να μην έχει τέλος.  Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 28/01/2018

(Κοινωνικό θέμα) Ένας ναρκομανής επιχειρεί ν' αφαιρέσει χρηματικό ποσό από τσέπη περαστικού στο Μοναστηράκι. Ο άλλος εκνευρισμένος αρπάζει καρέκλα εστιατορίου και τρέχει πίσω του να του τη δώσει κατακέφαλα. Όλοι γύρω τους αδιάφοροι. Χαζεύουν. Αντικρίζοντας αυτή την εικόνα, φέρνω στο νου μου ένα άλλο ανάλογο επεισόδιο, στο οποίο διακρίνεις εκτός της αδιαφορίας, ανησυχία, αλλά και ευγνωμοσύνη: Μια γριά ήταν πεσμένη χάμω σε σταθμό λεωφορείων, κινδύνευε η ζωή της, αλλά κανένας περαστικός δεν τη σηκώνει. Όχι μόνο από αδιαφορία, αλλά κι από φόβο, μην βρει το μπελά του. Συμβαίνει να κάνεις καλό, π.χ., στην προκειμένη περίπτωση, να πας να βοηθήσεις τη γιαγιά, αλλά αυτή να είχε πεθάνει. Και μετά να τραβιέσαι χρόνια σε δικαστήρια ... Γι' αυτό: «Είδες, δεν είδα, άκουσες, δεν άκουσα..., τραβάς του δρόμου σου και είσαι μια χαρά» είναι το σοφό του Έλληνα.   … Ένα γλυκό κορίτσι σκύβει πάνω στη γιαγιά και τη βοηθάει. Τη σώζει. Η υπερήλικη για να το...

Ήταν η περίοδος που το Κόμμα σκεπτόταν πώς να προσφέρει φαγητό στο χωράφι.  Ν' απαλλάξει τον συνεταιριστή από το μαγείρεμα και απ' τα σακούλια που κουβαλούσε στο μέτωπο εργασίας.  Πήγαινε στον κάμπο της Δρόπολης και ο Πρώτος Γραμματέας της Κομματικής Επιτροπής, για να συζητήσει γι' αυτό και για άλλα θέματα, αλλά δεν συνεννοούνταν εύκολα με τον κόσμο.  Οι γυναίκες δεν καταλάβαιναν, ούτε μιλούσαν καλά τ' αλβανικά.  Τις συμβούλεψε:  -Να παρακολουθήσετε όλες το φροντιστήριο που ανοίξαμε και λειτουργεί στα Σωφράτικα! "Σαν η τάδε", είχε και το συγκεκριμένο παράδειγμα. Σε σύσκεψη, που διοργανώθηκε με συμμετοχή και μειονοτικών κομμουνιστών, ανέφερε ο Ράπο Ντερβίσι την παραπάνω ανησυχία του, που ήταν και ανησυχία όλου του κομματικού μηχανισμού. Πήρε και θέση. Εξέφρασε τη γνώμη του:  "Την πεθαμένη ελληνική γλώσσα, την παλιά, απ’ την εποχή του Ομήρου, τι τη θέλουμε; Ακόμα θα τη μιλάμε;! Μετά από τόσα χρόνια λευθεριάς στον τόπο μ...

Δεν είχε χωνί εκείνη την εποχή η Κόλη Ζντάβαινα, που ήταν τελάλης του χωριού. Είχε, όμως δυνατή λαλιά, που ακουγόταν μακριά. Ως τη Δολιανη, ως τη Ζγόρα, ως το Παραλίβαδο. Όταν ερχόταν ψάρια, λαχανικά ή οποιαδήποτε άλλη πραμάτεια στο χωριό, έφτιαχνε χωνί με τις παλάμες των χεριών της και φώναζε. Ειδοποιούσε τους κατοίκους να βγουν ν' αγοράσουν. Ανακοίνωνε και τις τιμές τού προϊόντος. Το παζάρι γινόταν στα πεζούλια τού Καρατζιά ή στο Νταμπόρι. Οι πραματευτές την αντάμειβαν σε είδος. Την χρησιμοποίησε και ο κατακτητής, για να περνούσε στο χωριό μηνύματα. Όταν τα πολεμικά ιταλικά αεροπλάνα ετοιμαζόταν να βομβαρδίσουν, η Μάνα - Κόλαινα με το "χωνί" και ο Μήτρος Ξέρρας με τη σειρήνα, προειδοποιούσαν το χωριό να κρυφτεί ... Έξυπνη γυναίκα. Τα ύποπτα μηνύματα   τα κακά μαντάτα,  τα διαμόρφωνε. Ο Γερμανός ετοιμάστηκε ένα τροπάρι να κάνει φονικό. Να κάψει, να εκτελέσει. Την ανάγκασε να ειδοποιήσει τους άνδρες του χωριού, για να κατέβο...