Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΜΠΟΜΠΟΛΗΣ

(Σε κελί, εξαιτίας της φλόγας για τον Ελληνισμό, που τον έκαιγε) Συχνά, πριν το γράψιμο ή μετά - όπως το φέρνει η έμπνευση - ψάχνω τίτλο, για το κείμενο. Τον θέλω όσο πιο ελκυστικό γίνεται, για να προσελκύσω το κοινό, τον αναγνώστη.  Για τούτο το πορτρέτο απέφυγα το ψάξιμο. Γιατί τ’ όνομα: Τηλέμαχος ΜΠΟΜΠΟΛΗΣ, είναι απόσταγμα. Είναι, από μόνο του,  πετυχημένος τίτλος.    Δεν ήταν κάτοικος του χωριού. Η εργασία του και η μόνιμη διαμονή του ήταν στο Πατός, όπου τον σεβόταν τον εκτιμούσε απεριόριστα η εκεί τοπική κοινωνία  και τον φώναζε «Τέλη». Κι όμως, όταν σ’ ελεύθερο χρόνο το επισκεπτόταν, ήταν βαρύς ο ίσκιος του που άπλωνε πάνω του. Ο λόγος: Επειδή προσέφερε διαρκώς με αποτελεσματικό έργο στη γενέτειρά του. Τον φαρμακοποιό - που έμαθε παλιά στο Θεολόγου το επάγγελμα αυτό από τον Μιχάλη Τσέπο - και βοήθησε με πάθος και αφοσίωση τον ασθενή με τα φάρμακα, ο κόσμος τον αγάπησε πολλαπλά. Οι ασθενείς στο χωριό είχαν ελπίδα στην συμβου...

ΣΑΝ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙ

Για να αριθμεί η Δερβιτσάνη σήμερα τόσους πολλούς ζωγράφους, αναμφίβολα επηρέασε, έκανε ουσιαστική πράξη, γόνιμη προσπάθεια και ο Βάσος Λίλλης, ο καλός συγχωριανός μας. Χάραξε, σε χαλεπούς καιρούς, τη συνέχεια της ζωγραφικής στο χωριό μας κι όχι μόνο. Μαθήτεψε ολόκληρη στρατιά από νέα παιδιά, που τώρα έχουν κερδίσει επίζηλη θέση στη ζωγραφική.    Όσο ψηλά κι αν ανέβηκαν: ο Γιώργος Μήτσης, ο Γιάννης Γκούτζος, ο Φίλλιπος Γκούτζος, ο Οδυσσέας Σέλλειος, ο Λάμπης Τσιούρης, ο Πολυζώης Γκούτζος, ο Σπύρος Διαμάντης, ο Πέτρος Οικονομίδης, ο Σωκράτης Κουβαράτης, ο Τηλέμαχος Ρόγκος, η Λεωνόρα Μάνου … , λογικό είναι, θα θυμούνται, θα σέβονται και θα εκτιμούν, σίγουρα, το ξεκίνημά τους, τις πρώτες μολυβιές στον κύκλο ζωγραφικής. Την παρότρυνση, τον ενθουσιασμό, που τους προσέφερε ο δάσκαλος και ζωγράφος, Βάσος Λίλλης. Με δέχτηκε κι εμένα στον κύκλο κάποια στιγμή κι ανακάλυψε, όπως μου είπε ο ίδιος, περίεργο, στοιχεία ζωγράφου. Ήταν η περίοδος που ονειροπολούσα ν...

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΡΗΜΩΣΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ

(Το ζητούμενο και για σήμερα) Συνέβη στο χωριό μου - σ ε δύσκολη χρονική περίοδο - τ ο γεγονός που θα σας περιγράψω. Όταν ο κόσμος βουτηγμένος στη φτώχεια και τη νίλα, άφηνε τ’ αλέτρι στην αυλακιά κι έφευγε μακριά. Έπαιρνε τα έρημα. Εκείνη την ημέρα, θα ήταν μαζική η φυγή. Κάπου στα σαράντα άτομα μαζεύτηκαν στο “Νταμπόρι”, που τότε ήταν πλατεία του χωριού. (Όταν πρωτάκουσα αυτό τον αριθμό, δεν τον πίστεψα. Τον θεώρησα υπερβολικό. Το ‘90-’91 με τη μαζική μας φυγή, σαν λαγοί,  τον θεώρησα μικρό), Ο πιο παλιός, με το παχύ, μακρύ μουστάκι, έριξε μια ματιά στο μπουλούκι. Διέκρινε να είχαν μπει μέσα στους άνδρες και λίγα παιδιά. Τους δίνει σήμα, τα βγάζει στην άκρη. Τα μαζεύει γύρω του και τα συμβουλεύει: "Θα έρθει η ώρα να ξενιτευτείτε κι εσείς. Έχουν σειρά τα πράγματα. Η Νότια Αμερική και η Πόλη δεν φεύγουν, σας περιμένουν. Λίγη υπομονή χρειάζεται από σας μόνο. Παντρευτείτε πρώτα, νοικοκυρευτείτε, ρίξτε ρίζα βαθιά και μετά δρόμο! Η φιλοσοφημένη σ...

ΚΛΑΙΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΑΣ ...

Ο αδελφικός μου φίλος και πάνω απ' όλα ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Παντελής Γκόλες, μόλις είχε γυρίσει από το εξωτερικό. Γεμάτος έμπνευση, ζωντάνια κι ήθελε να αφηγηθεί. Να κάνει την περισυλλογή. Αναρωτιέται πάντα, αν άξιζε και πόσο άξιζε μάλιστα, η κάθε του έξοδος.   Το κάθε ταξίδι του, συγκεκριμένα, του αλλάζει τη διάθεση, τη σκέψη, ακόμα και τη συμπεριφορά. Τον ανανεώνει κυριολεκτικά. Τον κάνει πιο πλούσιο σε γνώσεις. Η παρατηρητικότητα και η ανάλυσή του για το τι είδε, τι άκουσε, τι γεύτηκε στην τάδε είτε τη δείνα χώρα, είναι  ενός προσεκτικού, προικισμένου αναλυτή κι όχι απλώς ενός οδοντίατρου. Σήμερα μου μίλησε περισσότερο για χωριά που βλέπει, που συναντά παντού, για την εντύπωση που του δημιουργούν. Παραδέχεται ότι απ’ τα όσα αντίκρισε, με τα δικά μας δεν συγκρίνεται κανένα. Με τα χωριά - στολίδια. Κεντημένα από πέτρα, που τα χάνουμε. Κι αρχίσαμε, όπως συνήθως πράττουμε μόλις αναφερόμαστε σ’ ανοιχτές πληγές του τόπου μας, να κλαίμε τον πόνο μας - το...

ΠΑΡΑΛΟΓΑ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ

(Όσο δεν επισκέπτεσαι τον τόπο σου, τόσο ξεπονάς) Σε καθημερινή βάση, σε διάφορες συζητήσεις μεταξύ μας, εκφράζουμε το παράπονό μας, την ανησυχία μας, για το άδειασμα του τόπου. Για τους πολλούς θανάτους και τους ελάχιστους τοκετούς στα χωριά μας. Για τις αραιές επισκέψεις στα σπίτια μας, ακόμα και σε μέρες εορτών, τη μείωση στο ακέραιο των γάμων, των βαπτίσεων σε εκκλησίες και σε ταβέρνες του τόπου. Μόνο μιλάμε για παραβιάσεις, για κλεψιές, για πιέσεις που δεχόμαστε από εθνικιστικούς κύκλους κι όμως αντίσταση καμία. Το ξαναλέω. Παραβιάστηκε κλειστό σπίτι στο χωριό μου  και ακόμα δεν ήρθε ο νοικοκύρης να το δει. Ψάχνουμε τους ήρωες, ηρωποιούμε σημερινούς “αγωνιστές” σε έναν παραδομένο τόπο. Ακόμα και για τους νεκρούς γίνεται κουβέντα, που καταφέραμε να τους ενταφιάζουμε μακριά. Σταδιακά ούτε τα οστά τους, τα λείψανά τους, δεν θα μεταφέρουμε στο νεκροταφείο του χωριού. Θέλουμε ν’ αλλάξουν τα πράγματα, αλλά ο καθένας μας να είναι αμέτοχος. Η προσπά...

Η ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΙΚΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ ΠΕΡΙΤΤΗ

Δε γίνεται λόγος για ανάλυση των εκλογικών αποτελεσμάτων στο χώρο μας. Κι ούτε για συμπέρασμα. Τι να πω; Το πασίγνωστο; Ότι ο κόσμος μας σύσσωμος ... αποκλειστικά κι ανεπιφύλακτα αυτή τη φορά, συσπειρώθηκε κι έδωσε την ψήφο του στον αρεστό του, στον ενταγμένο εκπρόσωπό του σ’ αλβανικό κόμμα; Φτάσαμε σε εκλογικό κέντρο, κατά τη μέτρηση των ψηφοδελτίων, να τσακώνονται  κιόλας, να τρώνε τη μύτη τους, δικοί μας άνθρωποι. Θα έπαιρνε την έδρα το P.S., το P.D. ή το L.S.I.; Μαύρα από τη μια, σκοτεινά από την άλλη. Αρκετοί ανενημέρωτοι παρήλικες, έψαχναν τσάμπα στους εκλογικούς καταλόγους να βρουν, ανάμεσα στα κόμματα, το δικό “μας” ΚΕΑΔ … Έψαχναν το άδειο σαπιοκάραβο, που ο καραβοκύρης τ’ άφησε ακυβέρνητο. Το εγκατέλειψε στ’ ανοιχτά της θάλασσας … Κι ο ίδιος, για να σωθεί από την τρικυμία, ρίχτηκε σ' άλλο καράβι, που δεν έχει καμιά σχέση με μας. Δεν με αφοράν τα πρόσωπα που εκλέχτηκαν, αν ουσιαστικά χώρισε σε δύο ή σε τρεις ομάδες τους ψηφοφόρους μας η...

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΩ ΤΟΝ “ΑΝΤΙΛΟΓΟ”

(Τζάμπα κόπος) Σκέφτομαι σοβαρά να κλείσω τον “Αντίλογο”, το μέσο επικοινωνίας με όλους σας, γιατί βλέπω ότι τελείωσε ο κύκλος του. Δεν έχω πλέον τι να πω, για τη μικρή μας κοινωνία, που τελείωσε. Για τη μικρή υπέροχη Πατρίδα, που την παραδώσαμε. Με τον “Αντίλογο” ήθελα ν’ αντισταθώ, όμως μαζί με σας. Έκανα ό,τι μπόρεσα, δεν τα κατάφερα, γιατί δεν με στηρίξατε. Την ίδια μοίρα είχαν κάποτε και οι δημοσιογραφικές μου στήλες: “Τρικλοποδιές” και “Απέναντι”. Πάντα στάθηκα απέναντι στο κατεστημένο, στους διεφθαρμένους, απρόσωπους, πουλημένους πολιτικούς μας, που προχωράνε ανενόχλητοι. Που μας προδίδουν, ο ένας μετά τον άλλο και μας μετέτρεψαν, χωρίς τη συγκατάθεσή μας, όλους σε προδότες. Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 27/06/2017