Αντίλογος

(Να γελάσουμε λιγάκι…διαφημίζοντας) Σήμερα το πρωί, στο σοκάκι του σπιτιού μου στο χωριό, με σταμάτησε μια καλή γειτόνισσά μου.  Παλιό κόκαλο, γερό, που κοντεύει τα ενενήντα. Ακούμπησε στο μπαστούνι της κι είχε πολύ κέφι για κουβέντα. Μεταξύ των άλλων, που είπαμε, τα οποία είχαν σχέση με την υγεία, τη δουλειά, την καθημερινότητα, αλλά και με κουτσομπολιό, μου έκανε πολύ φυσιολογικά το εξής ερώτημα: - Για πες μου, Γιώργο, χρόνια τώρα τ’ ακούω στην τηλεόραση, αλλά ποτέ δεν έβαλα το νου μου να δουλέψει, για να το καταλάβω... Κάνε μου, σε παρακαλώ λιανά, εσύ που γράφεις και βιβλία, τι θα πει: «Γερμανός και είσαι μέσα»; Λύθηκε πρώτα ο αφαλός μου από τα ξεκαρδιστικά γέλια… Κι έπειτα… την κατατόπισα! Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 05/01/2015

(Ιδρύω Νέο Κόμμα!) Με τα σημερινά κινήματα της πλάκας, αν έχεις μπουκώσει, έχεις αντιληφθεί σωστά τα πολιτικά,  μπορείς ν’ αστειευτείς. Κάλλιστα να το διασκεδάσεις… … Ενώ ο τόπος χάνεται, πρωταγωνιστές των κινημάτων - οι περισσότεροι παλιάς κοπής - βάζουν «Σπίθα», δημιουργούν «Δράση», φυτεύουν «Ελιά», βάζουν μπρος τ’ ορμητικό «Ποτάμι», μαζεύονται οι «57» ανήσυχοι  και συζητούν για την τύχη του «τόπου»… Το νεοσύστατο «Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών», φωνάζει θριαμβευτικά δια του στόματος του Γιώργου: Πάμε! Κι ας υπάρχει μπροστά βαθύς γκρεμός και πίσω επικίνδυνο ρέμα. Υπόσχεται ότι θα «γράψει»,.., μαζί με το λαό ιστορία.  Θα ‘χει αρχή τις αξίες, το καθαρό όραμα, το νέο μοντέλο ανάπτυξης του τόπου. Το σημερινό λογαριασμό - τα γενικά συστημικά ελλείμματα - θα τα «ξεχρεώσει». Ώστε να μην περάσουν στην επόμενη γενιά. Έχει βάλει μπρος πια, για εφαρμογή το ελληνικό σχέδιο. Για να «απελευθερώσει» την οικονομία και την ελεγχόμενη δημοκρατί...

Δεν κατάλαβα, αυτές τις μέρες πώς ήρθε και μου σφηνώθηκε στο νου μια ιδέα. Στην αρχή σε μορφή ερωτήματος. Μετά αναπτύχθηκε: …Αν θα ανάκαμπτε, χωρίς τη βοήθεια της Ε.Ε. η Ελλάδα τι πρόκειται να συμβεί; Αν, δηλαδή, έβγαινε από το ευρώ… και το πάλευε από μόνη της να ορθοποδήσει. Άρχισα ν’ αναλύω το θέμα μέσα μου «κρυφά». Με τη σκέψη μην μ’ ακούσουν δεξιοί - αριστεροί μνημονιακοί και με πάρουν με τις πέτρες… Μονολόγησα επιφυλακτικά: - Λένε διαρκώς οι Ευρωπαίοι πλουτοκράτες: «Κάνουμε το παν για να σώσουμε την Ελλάδα. Να μην αποχωριστεί την ευρωπαϊκή οικογένεια». «Κλαίνε» το χάλι της πιο ωραίας και πάμπλουτης χώρας στον κόσμο, που δυστυχώς την ρημάξανε τα τέρατα. Οι ανάπηροι πολιτικοί της. Τα μαύρα φίδια που κρατάει ακόμα στον κόρφο της. Οι κορυφαίοι οικονομολόγοι του πλανήτη, τα φωτισμένα μυαλά, καταλήγουν στ’ ορθολογικό συμπέρασμα: «Έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ σημαίνει αστάθεια, αλλαγή των οικονομικο - χρηματιστηριακών ισορροπιών. Γενική κ...

Καλοί μου φίλοι! Οι τεράστιες βαριές μυλόπετρες, που έχουν βάλει ανάμεσά τους, σαν γέννημα, τον κατακαημένο τόπο μας - τη Βόρειο Ήπειρο - και τον τρίβουν, τον αλέθουν ακατάπαυτα…, εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου κι ελπίζω συνάμα να σταματήσουν το 2015 πια το άλεσμα! Την καταχρηστική δουλειά! Να αφήσουν τον τόπο μας στη μοίρα του, μην και ορθοποδήσει, σηκώσει κεφάλι! Να δει μιαν άσπρη μέρα κι αυτός! Χρόνια πολλά! Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 31/12/2014 Υστερόγραφο: Στη φωτογραφία το σοκάκι της γειτονιάς μου.

… Οι νεκροί φεύγουν και «ησυχάζουν». Δεν καταλαβαίνουν τίποτε. Οι δικοί τους υποφέρουν... Ο θάνατος είναι για τους ζώντες, που πονάμε τους νεκρούς.  Τους θυμόμαστε νοσταλγικά περισσότερο σε χαρμόσυνες στιγμές. Προπάντων σε Άγιες Μέρες. Δεν παύω να θυμάμαι  τον πολυαγαπημένο πατέρα μου, που ζει έντονα μέσα μου. Από τις πολλές στιγμές, σήμερα φέρνω στο νου μου μόνο μία: Όταν εγώ κουβαλούσα στο σπίτι βιβλία, εφημερίδες μολύβια, χαρτιά…, ο καλός μου πατέρας τίναζε έξω από την πόρτα το κοκκινόχωμα του μαντεμιού, που είχαν τα ρούχα του, τα παπούτσια του, οι τσέπες του... Δεν  χόρταινε δουλειά. - Αν καθίσεις - αράξεις, δεν μπαίνει τίποτε στο σαράι - έλεγε. Έπιανε την πέτρα και την ξεζούμιζε. Αναποδογύριζε βουνά.  Γλεντζές. Κάπως και... του ποτηριού, αλλά χωρίς να ξεπερνάει το μέτρο... Σε όποιον του 'λεγε: «Μήτρο με τόση δουλειά, που κόβεις, στο μαξιλάρι θα 'χεις αρκετά λεφτά ...». Απαντούσε ο καημένος: «Ούτε  έχω, ο...

(Γραμμένο κείμενο ψες τα μεσάνυχτα) Έλα και να ξημερώσει…! Να προβάλει η  μέρα στο παράθυρο…! Περάσαμε άλλη μια δύσκολη νύχτα, χωρίς φως... Γιατί τάχα, μόνον ο τόπος μας να ‘ναι διαρκώς βουτηγμένος μέσα στο σκοτάδι;  Λες να μας πιέζουν να μπουχτίσουμε;  Να αισθανθούμε βαρετή τη ζωή στα εδάφη μας: Εμείς… και μέσα στο σκότος θα ζήσουμε. Θα μείνουμε κάτω απ’ τη στέγη μας. Ρεεε… δεν παρατούμε τα σπίτια μας, τα κόπια μας!  Πάρτε το καλά χαμπάρι…!  Όπου κι αν πάμε, όπου κι αν γυρίσουμε… Στη γη των προγόνων θα ξεψυχήσουμε… Οι βολεμένοι μας …(;!) Αυτοί δεν ξέρουν τι θα πει σκοτάδι. Ανάβουν τις γεννήτριες και φωτίζουν τα σαράγια των κόπων μας. Τι κι αν έγιναν αντιπρόεδροι του Αλβανικού Κοινοβουλίου, Υπουργοί, Βουλευτές, Διπλωμάτες. Έπαρχοι, Δήμαρχοι...  Μας έχουν βάλει τη φωτιά... Καιγόμαστε ολόκληροι κι αυτοί πυρώνονται. Λείπει το φως στα σπίτια μας, γιατί μας έχει κατακλείσει το μυαλό το πηκτό σκοτάδι. ...

(Να παραμείνει σε ισχύ η πρώτη απόφαση) Ας δούμε κατάματα, ελεύθερα, χωρίς προκαταλήψεις και συμφέροντα, το ζήτημα της εκτόπισης του κέντρου του Δήμου της περιοχής μας από τα Σωφράτικα στο Γεωργουτσάτι. Να τ’ αναλύσουμε ψύχραιμα και ορθολογικά. Προτού, όμως, δούμε ποια είναι η ευνοϊκή λύση, πρώτα να δεχτούμε μια πραγματικότητα. Μια συγκεκριμένη κατάσταση, που είναι δυσάρεστη, απαράδεκτη απ’ όλους μας: Να δούμε τον τόπο μας πώς συρρικνώνεται, ερημώνει διαρκώς ακόμα και σήμερα. Αφού στα 24 χρόνια δεν έγινε καμιά σοβαρή επένδυση για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.      Έτσι όπως το πάμε, θα ‘ρθει πολύ νωρίς η ώρα, ώστε η περιοχή να ‘χει ανάγκη μόνο για γραφείο τελετών… Καθόλου για Δημαρχείο. Ν’ αναφέρω έναν - έναν τους λόγους γιατί επιμένω να εγκατασταθεί στα Σωφράτικα το Δημαρχείο. Γιατί πληρεί μια σειρά από όρους και προϋποθέσεις. Σε σύγκριση με την Άνω Δρόπολη, που πρέπει να διασχίσεις τρία χωριά για να βρεις τρεις ...