Η εθνική μας οργάνωση, πρέπει να αποχτήσει τον ξεχασμένο δυναμικό
ρόλο της.
Το χαμένο κύρος της.
Η Ομόνοια είναι δεδομένη,
δεν αλλάζει.
Τα χέρια που την κρατούν αλλάζουν.
Αν δεν ξέρεις να την κρατήσεις, να τη χειριστείς σωστά, τότε
την παραδίνεις σε άλλα δυναμικά χέρια.
Δεν την προδίδεις.
Δεν έχεις κανένα απολύτως δικαίωμα να την εκμεταλλευτείς
συγκυριακά…
Και το χειρότερο… για προσωπικούς λόγους και σκοπούς…
Αν μπορείς, θέλεις και αντέχεις, βάζεις αξιοπρεπώς το κεφάλι
σου κάτω από τη σκεπή της.
Να προστατευτείς.
Αλλά συγχρόνως από την πρώτη κιόλας στιγμή, έχεις ως μέλος
της, και καθήκοντα…
υποχρεώσεις απέναντί της.
Είσαι υποχρεωμένος να της προσφέρεις.
Να την προστατέψεις.
Να θυσιαστείς…
Έξω απ’ αυτή την κατανοητή, ξεκάθαρη συνεργασία, τη λογική λειτουργία, δεν μπορεί
να είσαι με αυτή.
Ψάξε να δεις, να βρεις ποιος είσαι και πού ανήκεις.
Η Ομόνοια καπελώνει.
- Με την καλή σημασία της λέξης -.
Δεν καπελώνεται …
Γι’ αυτό πρέπει να αναβαθμιστεί σε κόμμα.
Για να πάρει στα χέρια της την τύχη μας και να ασκήσει αξιοπρεπώς όλους τους θεσμικούς ρόλους της.
Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
13/05/2016
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου