Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Ξεκίνησαν νωρίτερα τα μανιφέστα, οι διεθνιστικές θεωρίες...

Η ζύμωσή τους.

Ακολούθησαν μετά τα μαζικά εργατικά κινήματα, περίπου σ’ όλο τον πλανήτη.

Στόχος αυτής της παγκόσμιας αντίστασης, ήταν ν’ αποφευχθεί η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο.

Ν’ ανέβουν οι απολαβές του εργαζομένου…

- Μα εμείς τώρα τι κάνουμε; - αναρωτήθηκε η άλλη πλευρά, που την αποτελούν τ' αφεντικά, οι πλούσιοι, το κεφάλαιο.

Αποφάσισαν να οργανωθούν κι αυτοί.

Να ενώσουν τις δυνάμεις, για  ν’ αποφύγουν τη συντριβή.

Κατέληξαν σε κοινή ιδέα και πράξη. 

Σ' αυτή της παγκοσμιοποίησης.

Ο βασικός στόχος τους ήταν και παραμένει, να προστατέψουν τα συμφέροντά τους.

Η σημερινή Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μόνο ένα κομμάτι αυτής της κάποτε αστικής ιδέας.

Σοβαρολογούμε ότι θ’ άλλαζε αυτή την ισχυρή πραγματικότητα ο Τσίπρας και η παρέα του;!

Θ’ αλλάξει την Ευρώπη η σημερινή Ελλάδα, που δεν παράγει ούτε οδοντογλυφίδα …;!

Το πείσμα, το όραμα, η αξιοπρέπεια, η λεβεντιά... αλλά Τσίπρα και ΣΙΑ…, μ’ άδεια τσέπη σ’ οδηγούν στο πουθενά…


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ

22/07/2015 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

«ΟΜΟΡΦΟΣ ΝΕΚΡΟΣ»

(Κοινωνικό θέμα) Φέρνω στο νου μου δύο συγκινητικές στιγμές, που σχετίζονται με το μοιραίο. Με το θάνατο. Τη μία την αποτύπωσα σε συζήτηση με τον οφθαλμίατρο, Χρηστάκη Τζούμπη. Λέει ο φίλος μου: «Δε φοβάμαι το θάνατο, αλλά τον τάφο. Το παράχωμα. Το χώμα που ρίχνει πάνω στο νεκρό ο νεκροθάφτης. Απ’ αυτό πανικοβάλομε. Κι η μάνα μου δεν φοβόταν το θάνατο. Εσένα, αγόρι μου, πονώ, μου έλεγε πριν φύγει. Σε σκέφτομαι στεναχωρημένο με το δάκρυ στο μάτι, να κάθεσαι πάνω από το στολισμένο φέρετρό μου στη μέση του οντά και θλίβομαι». Ο Χρηστάκης καταλήγει:  «Ακόμα και στα τελευταία της, η καλή μου μάνα, είχε όμορφη ψυχή!»      Η δεύτερη στιγμή: Μου έχει συμβεί να ακούω, συνήθως γυναίκες, βγαίνοντας από παρηγοριά, από οικογένεια που έχασε αγαπημένο πρόσωπο, ανάμεσα στα διάφορα, να λένε: «Όμορφος νεκρός. Σαν να κοιμόταν. Σαν να ήταν ζωντανός. Έτοιμος να σου μιλήσει … !». Σε μέρα βαθιού πόνου, πένθους γίνεται η συζήτηση. ...

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Το 1958, ο 18χρονος Σπύρος ΚΟΥΜΠΟΥΛΗΣ μπαίνει στη φυλακή. Μόλις είχε τελειώσει τη διετή τεχνική σχολή, κι εκείνη την περίοδο, ως βοηθός τραχτερίστα, μέσα στη σκόνη και στο λιοπύρι όργωνε τα χωράφια της κρατικής επιχείρησης. Με τον Γιώργο ΛΕΖΟ από τη Λεσινίτσα και τον Παναγιώτη ΜΠΟΥΖΟΥΚΑ από το Βελιάχοβο, οι τρεις πυροστιά, αγανακτισμένοι, πήραν πάνω στους σβόλους, μια κοινή απόφαση: Να δραπετεύσουν απ’ τη χώρα αυτή, που σου στερούσε την ελευθερία. Είχαν συγκεκριμένο σχέδιο. Οι δύο να περνούσαν στην Ελλάδα, να οργανώνονταν και να γύριζαν ενισχυμένοι πίσω. Με στόχο: να ενώσουν με αγώνα τον τόπο με τον εθνικό κορμό, με την Πατρίδα τους. Ο Σπύρος, που θα έμενε στο Δέλβινο, για να παρακολουθήσει την κατάσταση, μετά τη δραπέτευσή τους, υποσχέθηκε να τους εξοπλίσει με κόκκινες ιταλικές χειροβομβίδες, απομεινάρια πολέμου, που τις έβρισκε στα καλύβια του χωριού του. Οι δύο: Γιώργος και Παναγιώτης, Χριστούγεννα του '57 βρέθηκαν στους Φιλιάτες. Ο ένας μετά τον ά...

ΠΡΟΒΟΛΗ

Αν ...  χορός, τραγούδι και στολή βάζαν ψηλά τον πήχη. Θα 'ταν τεράστια η προβολή,  του τόπου στον πλανήτη. Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ  27/09/2017