Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«ΣΥΜΒΙΩΣΗ» ΔΥΟ ΕΘΝΟΤΗΤΩΝ ΜΕ ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΠΥΓΜΗ


(Το εθνικό μίσος, για να φανεί, δεν χρειάζεται να έχει κέρατα!!!)

Ψες κατάλαβα καλά και είδα  πώς διαπράττεται ένα έγκλημα…

Πώς σου κόβεται η ανάσα απ’ τα όσα αισχρά ζεις από κοντά και πώς σου ανάβει το αίμα και σου χτυπάει δυνατά τις φλέβες.

Κι είναι έτοιμο να εκραγεί...

Στα καλά καθούμενα, χωρίς να ενοχλήσεις κανέναν, να μπαίνει μεσάνυχτα στο χωριό σου - στο σπίτι σου - ολόκληρη φάλαγγα, ομάδα Αλβανών χούλιγκαν και να σε προκαλεί.

Να σε υβρίζουν οι τραμπούκοι.

Χυδαία.

…Με μάνα, αδελφή κι ότι κρατάει το σπίτι σου…!

Μα… και τη Σερβία να υβρίζουν - μετά το ψεσινό προκλητικό ματς με την Αλβανία στο Βελιγράδι - και την Ελλάδα.

Για ποιο λόγο «τάχα» στη Δρόπολη…(;!)

Να χτυπάν με σιδερολοστό άνθρωπο, να καταστρέφουν αυτοκίνητα, να σπάνε γρίλιες καταστημάτων.

Να τρομοκρατούν οι βάρβαροι, μέσα στα μεσάνυχτα, το φιλήσυχο δερβιτσιώτη.

Δέκα αυτοκίνητα φεύγουν, εκατό έρχονται…

Λες και τώρα θ’ ανάψει ο πόλεμος.

Την αλβανική αστυνομία, ως αυτόπτης μάρτυρας, ανεπιφύλακτα την αποκαλώ: Προστάτη της ασκούμενης βίας στη Μειονότητα.

Και την προκαλώ συνάμα…!

Αφού, με τρία ποστ-μπλοκ ως τ’ Αργυρόκαστρο, σκόπιμα δεν σταμάτησε κανέναν τραμπούκο.

Τους άφησε όλους να φύγουν ανενόχλητοι…  

Ψες, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, ίσως να θρηνούσαμε θύματα...

Και τότε... θα ήταν το μοιραίο…

Από το φοβερό γεγονός, έλαμψαν με την απουσία τους όλοι οι Βουλευτές μας. Οι νυν και πρώην Υπουργοί μας.

Μόνο ο πρόσφατα παραιτημένος, Άλκης Πούλης, από Υφυπουργός Εξωτερικών  κι ο έπαρχος εν ενεργεία, της Κάτω Δρόπολης, ήταν εκεί.

Ο Έλληνας Πρόξενος - η ελπίδα μας, ο προστάτης μας - δεν χάλασε τον ύπνο του. Κοιμόταν πλάι στη φωλιά της φάλαγγας που οργανώθηκε καλά και ξεκίνησε να εκφοβίσει, να εκβιάσει τη Μειονότητα.

Αλλά «παρόν» στο επεισόδιο η μητέρα Πατρίδα…!!!

Με την πρωτοβουλία: Να επιταχυνθεί η ένταξη αυτής της χώρας των ακραίων εθνικιστών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Να... ποια σφραγίδα έχουν τα πολλά έργα, που κάνουν την ημέρα όλες οι Αλβανικές κυβερνήσεις στη Μειονότητα!!!

Με τα δικά μας παιδιά, ριγμένα στην αγκαλιά τους.

Να μας εκβιάζουν νύχτα, για να φύγουμε από τα σπίτια μας.

Είπα σε προηγούμενο κείμενο «Σκάβουμε το λάκκο μας».

Μα…, μετά το ψεσινό επεισόδιο λέγω και το άλλο: «Στο σκάψιμο αυτό, μας βοηθάν και οι Αλβανοί…».

Ντροπή! Ντροπή! Ντροπή!


Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ
15/10/2014    

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο ΜΑΝΤΕΛΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ

(Μια πινελιά για μια ζωή αντίσταση…) «Είδα το Σταύρο Γκούτζο δεμένον χειροπόδαρα στην πιο δύσκολη φυλακή. Παρόλο που το Σταύρο, τον είχαν σταυρωμένο σαν το Χριστό, δεν τον λύγιζαν εύκολα. Έβριζε ακατάπαυτα - κανονικά - το τυραννικό  καθεστώς. Ξεκινούσε η διαμαρτυρία του για τις απαράδεκτες, άθλιες συνθήκες στα κελιά, για το μπαγιάτικο ψωμί, που τρώγαμε… Και κατέληγε - με τα λίγα γράμματα και την απλή του λογική - στο αυτονομιακό δικαίωμα του τόπου του… Όσο περισσότερο αντιστέκονταν ο κρατούμενος - αφού τον έπνιγε η αδικία - τόσο πιο  δυνατά έσφιγγαν οι αλυσίδες τη σάρκα του. Απ’ τις ανοιγμένες πληγές στο σώμα του στάζαν συνέχεια αίματα. Τέτοια θυσία, παλικαριά και τόλμη, δεν πιστεύω να δουν πια τα μάτια μου… Ο Σταύρος, αναμφισβήτητα, στέκει πάνω απ’ όλους τους φυλακισθέντες εκείνης της καταραμένης εποχής…». Αυτά από το Σενιτσιώτη, Σπύρο Τσαμπίρη. Τον Πίπο, που έζησε μόνο λίγους μήνες τον Τσιάβο στα κάτεργα των χειρότερων φυλακών της Αλβαν

«ΟΜΟΡΦΟΣ ΝΕΚΡΟΣ»

(Κοινωνικό θέμα) Φέρνω στο νου μου δύο συγκινητικές στιγμές, που σχετίζονται με το μοιραίο. Με το θάνατο. Τη μία την αποτύπωσα σε συζήτηση με τον οφθαλμίατρο, Χρηστάκη Τζούμπη. Λέει ο φίλος μου: «Δε φοβάμαι το θάνατο, αλλά τον τάφο. Το παράχωμα. Το χώμα που ρίχνει πάνω στο νεκρό ο νεκροθάφτης. Απ’ αυτό πανικοβάλομε. Κι η μάνα μου δεν φοβόταν το θάνατο. Εσένα, αγόρι μου, πονώ, μου έλεγε πριν φύγει. Σε σκέφτομαι στεναχωρημένο με το δάκρυ στο μάτι, να κάθεσαι πάνω από το στολισμένο φέρετρό μου στη μέση του οντά και θλίβομαι». Ο Χρηστάκης καταλήγει:  «Ακόμα και στα τελευταία της, η καλή μου μάνα, είχε όμορφη ψυχή!»      Η δεύτερη στιγμή: Μου έχει συμβεί να ακούω, συνήθως γυναίκες, βγαίνοντας από παρηγοριά, από οικογένεια που έχασε αγαπημένο πρόσωπο, ανάμεσα στα διάφορα, να λένε: «Όμορφος νεκρός. Σαν να κοιμόταν. Σαν να ήταν ζωντανός. Έτοιμος να σου μιλήσει … !». Σε μέρα βαθιού πόνου, πένθους γίνεται η συζήτηση. Με τι να σχετίζεται τάχ

«ΑΝ ΕΙΧΑ ΤΟ ‘ΝΑ ΠΟΔΙ, ΘΑ ΧΟΡΕΥΑ ΞΑΝΑ»

(Νέα στοιχεία για τον ΠΡΩΤΟΧΟΡΕΥΤΗ – ΑΕΤΟ) Τις προάλλες γράψαμε για τον χορευτή, Νίκο Παπά, από τη Γράψη. Δύο καλοί μου φίλοι: ο συγγραφέας του βιβλίου: «Ο χορός που μέριασε τη λύπη», Χρήστος Γιάννης και ο πρώην υπεύθυνος στον Τομέα Πολιτισμού της Επαρχίας Κάτω Δρόπολης, Λευτέρης Κοντός, μας έδωσαν νέα στοιχεία για τον πρωτοχορευτή. Ο Χρήστος μας είπε, βάσει ομολογιών άλλων: «Ο Νίκος Παπάς, προτού βάλει μπρος το αυτοκίνητο, ανέβαινε πάνω στο καπό κι έκανε δύο - τρία χορευτικά τεχνάσματα. Για να του πάει καλά η μέρα. Και κάτι άλλο. Πιο δυνατό. Τον αποκάλεσε αετό ο Γιάννης Κάτσης, συνάμα κι όλη η Ρίζα. Λέει στη συνέχεια ο Κάτω Επισκοπιανός: «Εμείς χορεύαμε, ενώ ο Νίκος άνοιγε τα φτερά του, σαν αετός, και φτερούγιζε πραγματικά!». Ο Λευτέρης πρόσθεσε: «Το Αυτοκινητιστικό Πάρκο των Αγίων Σαράντα όταν διοργάνωνε το Πρωτοχρονιάτικο γλέντι, οι οδηγοί από την πόλη, το Βούρκο και τα χωρία της Παραλίας, αφού έριχναν το χορό τους κι είχαν απολαύσει και το Νίκο Παπά, το