Αντίλογος

Σήμερα ορκίστηκα. Από δω και πέρα πλέον είμαι «Έλληνας». Με τα «όλα» μου. Αλλά δεν ένιωσα τρίμμα χαράς μέσα μου. Μου έχουν σκοτώσει τη χαρά. Τη χαρά του Έλληνα. Περίμενα την τελετή ψυχρά. Πρόβαλε μπροστά μου μόνο η μακρά ταλαιπωρία. Τίποτε άλλο. Από τότε που πέρασα το σύνορο (2/2/1991)… και το πόδι μου πάτησε άγιο χώμα πατρίδας, κι ως τα σήμερα (7/3/2014…, μετράω περίπου 23 χρόνια. Μια ολόκληρη ζωή «χωρίς πατρίδα».  Άσπρισα στο περίμενε, για να γίνω «Έλληνας». Εγώ ο Έλληνας. Σαν να μη με βύζαξε Ελληνίδα μάνα, να μην με νανούρισε στα ελληνικά, να μην μου πρωτομίλησε στη μητρική μας γλώσσα… Με έβαλαν στη σειρά με τους ξένους σε τμήμα αλλοδαπών. Και με χειρίστηκαν χειρότερα από αλλοδαπό. Όλες οι κυβερνήσεις. Όλα τα κόμματα… Ότι χειρότερο. Μεσολάβησε, κατά περίεργο τρόπο, αίτηση πολιτογράφησης. Μετά από μεγάλη έρευνα πολλών ετών - ψιλό κοσκίνισμα, επιτέλους με βρήκε και με δέχτηκε η πατρίδα μου Έλληνα… Εμένα τον Έλληνα. Πέρα απ’ το παράλογο… Αυτά…...

(Αντί ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗΣ ΕΥΧΗΣ στον αγαπητό μου φίλο, Αντώνη Τούνη) Σίγουρα, κάπως έτσι συνέβηκε. Δεν υπάρχει άλλη λογική. Ο φωτογράφος, πρόθυρα Πρωτοχρονιάς, έβαλε μπροστά του όλο το φωτογραφικό αρχείο κι έψαξε να βρει την πιο ωραία φωτογραφία. Μέσα στις πολλές επιλογές, μία του έκατσε. Η Δροπολίτισσα χορεύτρια. Τον κάρφωσε η λάμψη της πανέμορφης παραδοσιακής ενδυμασίας, το πλατύ και ελκυστικό χαμόγελο του κοριτσιού, η ευλυγισία του φιδίσιου σώματος στην χορευτική κίνηση… Ο φωτογράφος επεξεργάστηκε με περίσσιο μεράκι τη φωτογραφία και την μετέτρεψε σε καρτ ποστάλ. Κι έτυχε αυτή, τιμή της, ασφαλώς και αξία της, να ήταν η Έλλη του Σταμούλη. Η πρωτοχορεύτρια στο Καλλιτεχνικό Συγκρότημα της Δρόπολης, που τότε, με τις ποιοτικές του εκδηλώσεις, έκανε πάταγο. Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 24/01/2014 (Η καρτ ποστάλ είναι από το προσωπικό μου αρχείο)

(Σκότωσέ με, αλλά απόδειξε την ενοχή…) Το πρωί ξεκινήσαμε με την απόλυτη πεποίθηση ότι τ’ απόγευμα θα γυρίζαμε στο χωριό μαζί με το Σπύρο. Ελπίζαμε πολύ ότι θα του ‘βγαζαν τις χειροπέδες  μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου -  αμέσως μετά την εκδίκαση της στημένης υπόθεσης -   . Σε καμιά δικαστική συνεδρίαση - ακόμα και στη σημερινή - δεν προέκυψε από τα στοιχεία η κατηγορία ότι ο πρώην Υπουργός καταχράστηκε το «πολυσυζητημέο» ποσό δημοσίου χρήματος. Απορρέει το λογικό συμπέρασμα ότι άδικα υποφέρει την προφυλάκιση ο «κατηγορούμενος». Τον προφυλάκισε και τον κρατάει παράλογα στη φυλακή ακόμα ο άσπλαχνος Εισαγγελέας, που εκτελεί σίγουρα - μετά μανίας - εντολές βάρβαρων πολιτικών.  Μιας συγκεκριμένης αναίσθητης συμμορίας άρπας.  Που χτυπάει φλέβα και σου πίνει αχόρταγα το αίμα. Παρακολουθώντας από κοντά τη συνεδρίαση της Δίκης Παρωδία ενός πρώην Υπουργού, κατάλαβα τι θα πει να πέσει κανείς στα χέρια της αλβανικής δικαιοσύνης. Ένιωσα πρ...

Ο διαδικτυακός φίλος μου, Κώστας ΠΑΠΠΑΣ, κάτω από το κείμενό μου «ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΠΟΥ ΔΙΧΑΖΕΙ» σχολίασε στον «Αντίλογο»: «Αυτο που καταλαβαινω εγω απο τα γραπτα σου ειναι οτι καποιος εχει "τρικυμία εν κρανίω" (τύπου Καλυβά) και δεν ξερει τι του γινεται τρωγεται με τα ιδια του τα ρουχα ολοι ειναι κακοι και μονο αυτός καλος που ολα τα ξερει και ολα τα κανει χωρις να εχει ιδεα στην πραγματικοτητα... στην τελικη ολη αυτη η μιρλα και η μιζερια που βγαζουν αυτα τα κειμενα μονο την διχονοια και τους αλβανους εξυπηρετουν, την ενότητα των βορειοηπειρωτών σίγουρα όχι. Και επιτελους μάθε να δέχεσαι και κριτική οχι να σβηνεις τα σχολια που δεν σου χαιδευουν τα αυτια και κριτικάρουν το έργο σου, αύτο ειναι δημοκρατια και υγιες διαλογος. Μην συμπεριφερεσαι οπως ο Χότζα και ο Στάλιν, εσύ έχεις δημοκρατικό πνεύμα ή μήπως όχι; » Το σχόλιο το έσβησα συνειδητά από τον «Αντίλογο», αφού ο Κώστας με προσβάλει προσωπικά, Εγώ ασκώ καλοπροαίρετη κριτική σε άτομα που ασχολούνται ...

Να πιστεύεις δεξιά, αριστερά… και να ε κφράζεις αυτό το πιστεύω , είναι απόλυτο δικαίωμά σου. Δεν είναι καθόλου κακό κι ούτε σου τ’ απαγορεύει κανείς. Μάλιστα μπορείς ν’ αντιπαρατεθείς με τον πολιτικό σου αντίπαλο ανοιχτά . Πολιτισμένα όμως… Πάντα με επίκεντρο την επίλυση των ζητημάτων, το κοινό καλό. Αυτό για τον απλό κοσμάκη. Για τον πρόεδρο της οργάνωσής μας , όμως, δεν ισχύει η ίδια λογική . Αυτός πρέπει να συμπεριφέρεται αδέσμευτα, να είναι ενωτικός. Ανεξαρτήτως τι πιστεύει. Αφού είναι ο εκπρόσωπος όλων μας. Με τις αναρτήσεις στον τοίχο του στο facebook : Tου Μαρτίου , που φέρει στο προσκήνιο τη συνάντηση του Λευτέρη Τάλλιου με το Θύμιο Λιώλη . - Μέσω του δανεισμένου αποκόμματος από το διήγημα «Το τελευταίο καρτέρι» του Θωμά Στεριόπουλου - . Κ αι με την προχθεσινή ανάρτηση, στην οποία τα «βάζει» με το μπάρμπα Μιλτιάδη. - Χρησιμοποιεί απόκομμα από το μυθιστόρημα « Mesi » του Θανάση Ντίνου -. Στις δύο περιπτώσεις α ντιβάλλεται τ ης...

(...Σαν να είμαστε η τελευταία τρύπα της φλογέρας) Από​ ​το​ ​διπλανό​ ​τραπέζι,​ ​στο​ ​ευρύχωρο​ ​καλλωπισμένο​ ​προαύλιο​ ​της​ ​φημισμένης​ ​οικογενειακής ταβέρνας​ ​του​ ​Στέφανου​ ​Γιωβάνη​ ​στο​ ​Γεωργουτσάτι,​ ​ενώ​ ​πίνω​ ​ένα​ ​γνήσιο​ ​τσίπουρο​ ​με​ ​γευστικό μεζεδάκι,​ ​έρχεται​ ​στ’​ ​αυτί​ ​μου​ ​ο​ ​διάλογος​ ​που​ ​ακολουθεί: “Λέει​ ​ξεκάθαρα​ ​ο​ ​ΣΥΡΙΖΑ,​ ​πονάει​ ​ή​ ​δεν​ ​πονάει​ ​το​ ​γεγονός: Πρέπει​ ​να​ ​πληρείς​ ​τα​ ​κριτήρια​ ​ανασφάλιστε​ ​Βορειοηπειρώτη​ ​υπερήλικα,​ ​για​ ​να​ ​πάρεις​ ​το Επίδομα​ ​Κοινωνικής​ ​Αλληλεγγύης". Κριτήρια​ ​κομμένα​ ​-​ ​ραμμένα​ ​στην​ ​παράλογη​ ​λογική​ ​της​ ​σημερινής​ ​Ελληνικής​ ​Κυβέρνησης. “Αυτοί​ ​μείωσαν​ ​τις​ ​συντάξεις​ ​τους,​ ​πώς​ ​να​ ​προσέξουν​ ​εμάς.​ ​​ ​Σηκώνουν​ ​ανάχωμα,​ ​μας εξαιρούν,​ ​μας​ ​διαφοροποιούν,​ ​μας​ ​υποτιμούν... Εμείς​ ​τους​ ​δίνομε​ ​την​ ​αφορμή,​ ​το​ ​δικαίωμα,​ ​με​ ​τη​ ​στάση​ ​μας,​ ​την​ ​κατάντια​ ​μας​ ​και​ ​μας χειρίζονται​ ​σαν​ ​να​ ​είμαστε​...

(Παρέχουν επίδομα, που να μην μπορείς να το επωφεληθείς...) Να αποκλείεις… σαν Ελληνική Κυβέρνηση… -δεν είσαι η πρώτη… κι άλλες το επιχείρησαν νωρίτερα - με το κατεβατό των απαράδεκτων προϋποθέσεων,  ώστε να μην επωφεληθούν το Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης οι Βορειοηπειρώτες που επιμένουν στα πάτρια εδάφη, σε δύσκολη εποχή πολλαπλής - πολύπλευρης και περίπλοκης κρίσης, είναι να αδειάζεις με τη συγκατάθεσή σου τον κατοικημένο τόπο εδώ και χιλιάδες χρόνια από Έλληνες. Καλείς  - με τους παράλογους όρους τους υπερήλικες -  να παρατήσουν το χωριό, το χωράφι, τα οστά των προγόνων τους...  Να φύγουν από τα σπίτια τους. Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 26/08/2016