Αντίλογος

Ενώ είχα ξεγράψει από καιρό το Μαύρογυρο,  αφού δεν είχε κανέναν κάτοικο και τα σπίτια του είχαν αφεθεί στο έλεος της τύχης… να γκρεμίζονται… ακούω πρόσφατα κι ένιωσα χαρά, ότι επέστρεψε εκεί και μένει μονίμως ένας κάτοικος. Η επαρχία του Πωγωνιού τον στήριξε. Του ανέθεσε καθήκον να συντηρεί τους βασικούς δρόμους της περιοχής. Να παίρνει ένα μισθό… Να κρατιέται στη ζωή. Σ’ αυτό το διάστημα, αφού αδυνάτισε να πληρώσει το ηλεκτρικό, του το έκοψαν. Επίσης, δεν ξέρω για ποιο λόγο, τον έβγαλαν κι από τη δουλειά… Έμεινε στους πέντε δρόμους… Διαμαρτυρήθηκε σ’ αρμόδια όργανα: «Το φως μην μου κόβεται, τουλάχιστον, παρακάλεσε τις δημοτικές αρχές. Περιμένω αυτές τις  μέρες να ‘ρθει στο χωριό μου κι η Ρωσίδα σύζυγός μου. Αν θα με βρει χωρίς φως, τι να κάνει εδώ... θα μου φύγει…!» Μαθαίνω ότι όλοι του συμπαραστάθηκαν. Του ‘δωσαν το χέρι… Στο χαμένο - εγκαταλειμμένο χωριό - αυτή τη στιγμή ίσως να είναι και οι δύο κά...

Ακολουθούσε βήμα - βήμα τους κουρασμένους του γονείς, έριχνε κι αυτός με τα τρυφερά του χέρια σπόρο στην αυλακιά. Έγινε υποχρεωτικά από μικρός, ζευγίτης ο Ηλίας Διαμάντης. Πεθαίνοντας ο πατέρας του, σε νέα ηλικία, έγινε αυτός κολόνα του σπιτιού. Την επταμελή του οικογένεια, αργότερα, τη μεγάλωσε στην άπλα του κάμπου. Μέσα στους αγρούς. Κάτω απ’ τη σκεπή της Καλύβας του Διαμάντη. Ήταν αντιστασιακός. Καθώς τον μυρίστηκαν οι Ιταλοί να περνάει στο «Ζεστό» με τα φορτωμένα μουλάρια, τον παίρνουν καταπόδι… Για να μην τον πιάσουν, τρέχει και κρύβεται σ’ υπόγειο του σπιτιού του. Μετά από σήραγγα - ανοιγμένη από τον παππο - Μήνο - ρίχνεται στου Πούλη. Τον κρατούν και τον θρέφουν εκεί αρκετά μερόνυχτα. Πάνω στις αναταραχές, στις ανακατατάξεις, στις τριβές στο χώρο μας, προσχωρεί μαζί και μ’ άλλους συγχωριανούς, το Μήτσιο Τσίγκα, τον Ηλία Μπαρούτα…, στα στρατεύματα του Ζέρβα. Για μια τριετία στη σειρά - όταν ζούσε μονίμως κάτω στην καλύβα - το χω...

Αν θες να μαλώσεις με υπερήλικα. Δικό σου άνθρωπο. Είναι το μόνο εύκολο… Πιάνεις και πετάς σε κάδο απορριμμάτων, ένα - ένα, καθώς συγυρίζεις το σπίτι, αχρείαστα… παλιά αντικείμενα: Ντουλάπια, καρέκλες, κατσαρόλες, τσουγκρισμένα πιάτα, ποτήρια, σουρωτήρια, κρησάρες, στρωσίδια … Με μια λέξη  παλιατζίδικα. Γκρεμίστε ένα παλιό κατάχητο, που φτιάχτηκε με πολύ κόπο...   Αντιτίθεσαι, επίσης, στα μονότονα του ηλικιωμένου μπαμπά, της ηλικιωμένης μαμάς, του παππού, της γιαγιάς. Σε παλιές ιστορίες, σε γραμμόφωνο… με βελόνα κολλημένη στα ίδια. Υπομονή όμως! Κάντε θυσία! Προσοχή:  Μην το κάνετε ως υποχρέωση, μόνο. Ως φοβία, οδηγημένοι από το σκεπτικό μην το πληρώσετε εσείς, το πάθετε στο κεφάλι σας αργότερα… Κάντε το με ψυχή…! Από αγάπη, από πόνο… Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 24/01/2016

Αθλητικό χωριό η Δερβιτσάνη… Ακαταμάχητο… Ο φόβος και ο τρόπος για όλα τ’ άλλα χωριά της περιοχής κυρίως στο ποδόσφαιρο. Εφοδίαζε με ποδοσφαιριστές, βολεϊμπολίστες, παλαιστές… ακόμα και τ’ Αργυρόκαστρο. Το ταλέντο είναι πατροπαράδοτο, αλλά επηρέασε στην εξέλιξη του αθλητισμού και η υποδομή. Προπάντων το γήπεδο. Το οποίο το 1960, για ν’ αυξηθεί η καλλιεργήσιμη γης, στελέχη του συνεταιρισμού επιχείρησαν να τ’ οργώσουν… Νέοι του χωριού - παρόλες τις δυσκολίες του καιρού - αντιστάθηκαν, εμπόδισαν. Η κολόνα που βλέπεται να στήνεται στο γήπεδο για άκρο στην τέρμα από το Βαγγέλη Κορκάρη - στην τραβηγμένη φωτογραφία από το Γιάννη Τσιούρη - είναι ιστορικό δείγμα εκείνης της ταραγμένης εποχής… Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 23/01/2016           

(Σαν ανέκδοτο) Κυκλοφορεί - σαν ανέκδοτο - στη Δρόπολη ένας απλός  διάλογος που έγινε κατά την περίοδο της κατασκευής του δρόμου στην είσοδο της Καλογοραντζής Ρώτησε δήθεν φανατικός αριστερός - που ακολουθεί σαν λαγωνικό τον Τάβο σ’ οποιαδήποτε κομματική μεταγραφή έναν Γοραντζινό: - Ξέρεις ποιος έφτιαξε το δρόμο στην είσοδο του χωριού σου; - Ο καιρός τον έφτιαξε! - απαντάει ο Γοραντζινός.  Ο δρόμος αυτός λογικά έπρεπε να είχε γίνει πριν από πολλά χρόνια… Κρατική είναι η επένδυση, αλλά για να γίνει… έβαλε χέρι και ο βουλευτής της περιοχής.  - Ευτυχώς που δεν μυρίστηκε πιο νωρίς την προσπάθεια του Τάβου ο Ντούλες, για να την ακύρωνε - ρίχνεται και του λέει ξανά ο φανατικός αριστερός. Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 20/01/2016

Προσπαθώ ν’ αποφύγω κείμενα που προκαλούν απαισιοδοξία, άγχος και λοιπά. Αλλά... αυτά με κυνηγούν...!!! Μ’ έχουν πάρει καταπόδι. Είναι θλιβερό…!!! Να ελέγχει το αλβανικό κράτος ακόμα και τα νεκροταφεία στη Δρόπολη, σε στιγμή πόνου, θλίψης… σε μέρα κηδείας. Να καραδοκεί αν ο εργάτης που ανοίγει τον τάφο, έχει άδεια νεκροθάφτη… (Ποιος δεν πιστεύει το γεγονός, ρωτάει το Μιχάλη και το Φατόσι. Όχι τα γραφεία τελετών, που εκμεταλλεύονται το θάνατο...) Αυτό το αισχρό γεγονός - που σηκώνει μόνο σχόλιο οργής και αγανάκτησης - συνέβηκε πρόσφατα στη Βάνιστα. Καθώς αποχαιρετούσε το μικρό χωριό τη μάνα - Όλγα... Σιγά - σιγά, έτσι όπως παν τα πράγματα, σύντομα θ’ ασκηθεί αυστηρός έλεγχος και στο νεκρό, για το … αν πήρε άδεια για να πεθάνει. Κι αν πλήρωσε προκαταβολικά τα θαφτικά!!! Έχουν πολλά ακόμα να δουν τα μάτια μας... Παρά πολλά ... Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 19/01/2016

Παλεύω αρκετά - καιρό τώρα - με την ασπρόμαυρη φωτογραφία. Την ψάχνω στο σπίτι μου, στη γειτονιά, στο χωριό… Σε όλη την περιοχή. Παντού. Την επεξεργάζομαι, τη ζωντανεύω μέσω ειδικού προγράμματος. Κι έπειτα την αρχειοθετώ. Η καθεμιά απ’ αυτές έχει ιστορία. Κουβαλάει μια εποχή. Τη δουλειά, τη διασκέδαση, την εξάσκηση, τη μάθηση… Όταν την προβάλω - τη θέτω σε χρήση όλων μας - πάντα αναφέρω το πρόσωπο που μου τη δάνεισε. (Φωτογραφία χωρίς υπογραφή είναι αποκλειστικά προϊόν του δικού μου φακού). Είναι τιμή, σέβας και κανόνας να δηλώνουμε την πηγή. Παραδείγματος χάρη: Η καταπληκτική φωτογραφία - τραβηγμένη μετά από μια λαογραφική εκδήλωση - που συνοδεύει το κειμενάκι μου σήμερα, είναι από το προσωπικό αρχείο του γείτονά μου, Αριστείδη Κορκάρη… Σε ευχαριστούμε Αριστείδη! Γιώργος ΜΥΤΙΛΗΣ 18/01/2016