Αντίλογος

(Κοιμούνται… Σιγά…μην τα ξυπνήσεις!). Όπως να την πάρεις είναι η ζωή. Θέλεις το ρίχνεις στη δουλειά, θέλεις την αράζεις. Ή παριστάνεις τον τρελό…   Δικαίωμά σου είναι: Διαλέγεις και παίρνεις. Τα παιδιά προτιμούν το ξενύχτι, τη διασκέδαση. Και η μέρα μετά, όλη, είναι στη διάθεση του ύπνου.   Όταν τα άλλα μέλη της οικογένειας κάθονται να γευματίσουν, αυτά παίρνουν το πρωινό... Τρώνε το τοστ, πίνουν το γάλα… Εγκέφαλος, όμως, που πάει να πάρει μπρος μετά το μεσημέρι, δεν αποδίδει... - Πώς να δεχτώ μετά απόψεις ορισμένων ότι οι νέοι θα κάνουν τη δική τους επανάσταση -. Χωρίς γνώσεις γίνεται επανάσταση;!   Δεν είναι επιλογή των παιδιών η στάση αυτή. Του συστήματος είναι.   Που τους ενθαρρύνει την αδιαφορία. Τα έκανε όλα σαν να είναι προϊόν ίδιου εργοστασίου. Τυποποιημένα προϊόντα.   Να παρατούν το βιβλίο, το σχολείο, την έρευνα... και να ασχολούνται με τ’ ασήμαντα. Τα ευκαιριακά… Προτού προκαλέσει το σύστημα την κρίση, πήρε το αυ...

Πρώτα, να ξεδιαλύνουμε την απορία. Να μάθουμε πώς μπήκε ουρά, πίσω από το ονοματεπώνυμο, Κώστας Φράγκος, το «ζουλάπι».   Το ξεκίνησε ο πατέρας του, ο Πέτρος, σαν χαϊδολόγημα. Όταν ο Κώστας ήταν τόσος δα μικρούλης. Έφτασε μετά στην παρέα του , που το χειρίστηκε σαν παρατσούκλι. Αντί να το αισθανθεί σαν προσβολή, του έκατσε ωραία του Κώστα το παρατσούκλι. Όταν άνοιξε λογαριασμό στο facebook, αυτοσυστήθηκε με το περίφημο «ζουλάπι».   Κάποια στιγμή, μετά από χρόνια, ο Κώστας αποφάσισε να εμφανιστεί. Να μην μείνει στην αφάνεια. Δήλωσε το πραγματικό του όνομα. Αλλά, από αδυναμία για το παρατσούκλι, κράτησε και το «ζουλάπι».   Συχνά - πυκνά, στην τάξη, τον μικρό Κώστα, τον αποκαλούσαν Αλβανό. Μου ομολογεί την πρώτη περίπτωση, που τον πρόσβαλαν άσχημα και του έκατσε καρφί: «Μπήκε η δασκάλα στην τάξη και ζήτησε να σηκώσουν το χέρι τα αλλοδαπά παιδιά. Το σήκωσαν κάτι Πολωνάκια, κάτι Αλβανάκια... Εγώ δεν το σήκωσα. Ρίχνει μια ματιά η δασκάλα στον κατάλογο ...

(Μια παλιά πικρή ανάμνηση…) Λεβέντης μυλωνάς ήταν ο Θέμος Ντάκος (Ντάρος), όπως λέει και το τραγούδι. Και Μέγας, όπως τον ήθελε και τον αποκαλούσε το χωριό. Πήγε δούλεψε μερικά χρόνια στην Αμερική σκληρά. Κι έφερε κάτω, εκτός των άλλων, κι ένα μοτέρ Lister ντίζελ. Με το σκεπτικό να στήσει μύλο.  Ως τότε, ο κόσμος πήγαινε κι άλεθε το γέννημά του πέρα στη Ντοφτή.  Στο νερόμυλο του Σιώρη. Με το μύλο με μοτέρ - μοναδικός στο είδος του - βόλεψε τη φαμίλια του: Τα οχτώ παιδιά - 6 γιους και δύο θυγατέρες. Ο Γιάννης ήταν ο μικρότερος. Καθάριζε, σχεδόν γυάλιζε το μοτέρ, μ’ ένα πανί. Το κρατούσε σ' ετοιμότητα - Οψιμάδι - του φώναζε χαϊδευτικά ο πατέρας του! Άρπαξε τη μανιβέλα και βάλε μπρος το μοτέρ! Κι ο μικρούλης το ‘κανε με κέφι. Στον πόλεμο άλεθε ο μύλος του Θέμου κι έτρωγαν ψωμί και οι παρτιζάνοι. (Διασυνδέσεις είχε ο μυλωνάς ακόμα και με το Μπεντρί Σπαχίου). Με τη γενναιόδωρη πράξη του, απέδειξε ότι ήταν πιο παρτιζάνος κι από τους παρτιζάνους του βουνού. ...

(Με τη «γιαγιά» του Γιώργου Τζούμπα) Ασφαλώς και συνομιλείς. Κάνεις διάλογο μ’ ένα πορτρέτο - πίνακα ζωγραφικής. Αν είναι, όμως, «ζωντανό». Φορτισμένο με συναίσθημα. Όπως, π.χ., η «Γιαγιά» του Γιώργου Τζούμπα. Δεν ξέρω αν μπορεί να πετύχει άλλο τέτοιο έργο. Τι να πω…;!   (Νομίζω ότι δεν είναι μόνο ο καλός ζωγράφος, μα και το πρόσωπο που επιλέγει για να ζωγραφίσει, που φέρνει την επιτυχία).   Μόλις έπεσε το βλέμμα μου στο συγκεκριμένο πορτρέτο, κόλλησε πάνω του. Και δεν έλεγε να ξεκολλήσει. Μήπως ήταν λάθος εκτίμηση; Απάτη; Επηρεασμός της στιγμής; Ή σχεδόν τίποτε απ’ όλα αυτά;   Για να ξεδιαλύνω τα πράγματα, τα βάλω στη θέση τους, απευθύνθηκα στο φίλο μου, το Γιώργο Μήτση, που κάθεται στην κορυφή της πυραμίδας των ζωγράφων μας. Συνυπέγραψε την απορία μου, τον πειρασμό μου, για το καταπληκτικό έργο του συναδέλφου του και ηρέμησα.   Αισθάνθηκα, πραγματικά, μέσα μου ότι το πινέλο του ζωγράφου δεν είναι απλά βουτηγμένο σε χρώματα, αλλά μέσα σε πόνο, σε ανη...

Πέρασε από στόμα σε στόμα η παρακάτω ιστορία του παππου - Μήτρου Κουρούνη.   Διέσχισε κάπου 4 - 5 ζωνάρια. Κι έφτασε ατόφια ως τις μέρες μας.   Κάθισε σταυροπόδι η ιστορία αυτή στη μνήμη του απόγονού του, καλού  φίλου μου, Παντελή Γκόλε. Που μας την αφηγείται ελκυστικά: Ήταν τσαρουχάς στο επάγγελμα ο παππο - Μήτρος.   Τα δίμιτα άβγαλτα από το κορμί του, μια ζωή. Τα τσαρούχια αξεκόλλητα απ' τα κουρασμένα πόδια του… Κάθονταν παραστιά στην ομπλή. Κι όλο σγαρήκευε με το τσιμπίδι τ' αναμμένα κούτσουρα στο τζάκι. Έφυγε στα 80 η γυναίκα του. Και αυτός - σκληρό καρύδι - συνέχισε να ζει τη δεύτερη ζωή. Με το συμούργκισμα έλεγε σε δισέγγονη - τρισέγγονή του, σε όποια τύχαινε εκείνη τη στιγμή κοντά του: - Για κοίτα! Βάλε μου κάτι στο σουφρά, για να δειπνήσω! Καθώς την έβλεπε ν’ ανησυχεί, την ορμήνευε: - Μη χολιάζεις καθόλου κοπέλα μου! Μην μαραζώνεις για το τίποτε! Άρπαξέ μου ένα πισκοπιανό (κρεμμύδι) από την αρμάθα και φέρτο μου εδώ.   Να το τσιο...

(Ένα μήνυμα προς ορισμένους φίλους και γνωστούς σε πρόθυρα εκλογών) Κρίμα! Νόμιζα ότι ορισμένα μυαλά ήταν ανοιχτά και ελεύθερα. Κι ότι κοιτούσαν μακριά. Είχα κάνει λάθος εκτίμηση. Είναι εγκλωβισμένα, εξαρτημένα και κοιτάν μέχρι τη μύτη τους κι αυτά. Ούτε τρίχα παραπέρα. Κοιτάν κατάματα μόνο τα κόμματα. Τον τραπεζικό λογαριασμό τους. Το κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι τους. Όλα κινούνται πάνω στα προσωπικά συμφέροντα. Τίποτε εκτός τους. Το χαμηλό επίπεδό μας είναι ολοφάνερο. Δεν κρύβεται ο ουρανός με τον κόσκινο. Αυτοί είμαστε, αυτά κάνουμε, τον κακό μας τον καιρό πετυχαίνουμε. Βράζουμε όλοι μέσα στο κακό ζουμί μας. Μας έχουν βάλει - κυρίως τα κόμματα εξουσίας - το χαλκά και μας τραβάνε από τη μύτη. Μας οδηγούν στα λανθασμένα μονοπάτια τους. Κι εμείς τυφλά τ' ακολουθούμε. Αυτά που τραβάμε χρόνια στη σειρά κι έχουμε και συνέχεια, δεν είναι ενοχή - λάθη άλλων, μα του ξερού μας κούτελου. Της δικής μας λανθασμένης επιλογής. Εμείς έχουμε πα...

Μια χούφτα τόπος κι ένας κόσκινος ουρανός από πάνω του, είναι όλο - όλο το Πωγώνι. Κι εννοείται, σε αυτή την απόμερη περιοχή, κάμπο λένε μια απλοχεριά γης, που βρίσκεται ανάμεσα σε βράχους, μέσα σε δάση, πίσ ω από τη ράχη, κάτω στα πόδια του χωριού…   Ο μπάρμπα Στόλης, τότε νέος και όλο σφρίγος για δουλειά, επικεφαλής έμπειρης ταξιαρχίας λαχανικών, φρόντιζε μια λουρίδα γης, ένα χωράφι που ακουμπούσε την πλάτη του πάνω στο ποτάμι.   Είχαν βρει το μπελά τους τα στελέχη του τομέα της Πολύτσανης. Η ταξιαρχία, παρόλο που παρήγαγε ικανοποιητική παραγωγή ντομάτας, πιπεριάς, μελιτζάνας…, στο λαχανοπωλείο, στον καταναλωτή έφτανε ελάχιστη. Την περισσότερη την έτρωγαν, την κατέστρεφαν επιτόπου στο χωράφι, πάνω στο φυτό, τα πουλιά.   Αισθάνονταν άσχημα ο Αποστόλης Νάκας. Σαν υπεύθυνος, ανησυχούσε περισσότερο από τους άλλους. Δεν τον κολλούσε ύπνος. Έπεφτε πάνω στη ράχη του ολόκληρο βουνό το βάρος της αποτυχίας.   Καθόταν στην άκρη του χωραφιού, ολομόναχος, έβγαζε...