Αντίλογος

(Η εξομολόγηση της γιαγια - Κατέρως από την Τρέμουλη) Κανείς δεν έκατσε να δει τι απέγινε μετά απ’ όλη εκείνη την προεκλογική βαβούρα… Πήγαν περίπατο: Εκφωνήσεις, αφίσες, φωτογραφίες, συνεντεύξεις, αντιπαραθέσεις, ανακοινώσεις, χειραψίες, επιστολές, τηλεφωνήματα, μηνύματα, τραπεζώματα, κλαρίνα… Χαμός στο ίσιο… Μας ζάλισαν οι υποψήφιοι με τα παρακάλια, για να τους ψηφίσουμε… Τη Δεύτερα, όμως, χάθηκαν από τα μάτια μας διαμιάς. Η γιαγια - Κατέρω από την Τρέπουλη έχει μεγάλη σκοτούρα. Εκνευρισμένη, λογαριάζει με τα δάχτυλα. Της βγαίνουν μόνο δύο - τρις υποψήφιοι που μπήκαν σε δημοτικά συμβούλια. Στην Ευρωβουλή κανένας. Σκάει από το κακό της… Χολιάζει η κακομοίρα. Όταν, όμως, βαθαίνει περισσότερο, σκέφτεται τα σικλέτια της, ρίχνεται σαν οχιά: - Τους έγινε φίνα! - λέει. Αφού ξέχασαν τα κούσιαλα και τρέχανε να γίνουν γαλονάδες…! Κοίτα τι άκουγα όλες αυτές τις μέρες στα σοκάκια του χωριού. Ο Τέλης απ’ το Φανάρι, συνεννοήθηκε μ’ έναν Β...

(Το θερινό όνειρο του παππο - Νάσιου (Γκάση) Καραντζιά) Ο παππο - Νάσιος ήταν «αθυρόστομος»… Κοίτα τι είπε σε περίοδο που το κράτος άρμεγε το φουκαρά:  «Πού να  βρούμε εμείς οι γαιοκτήμονες τ’ αβγά, το γάλα, το βούτυρο, το μαλλί... Αφού τέτοια προϊόντα, δεν παράγουν τα χωράφια μας». …Θα του έριχναν τις χειροπέδες αν δεν είχε, εκείνον τον καιρό, γιους με κύρος: τον Μιχάλη και τον Γιώργο …   Αρκετές φορές -  μικρούλης - έτυχε να πάω το μεσημεριανό στον παππο - Νάσιο στ’ αμπέλι του, σε περίοδο της σταφυλοπαραγωγής.  Έκανα τη δουλειά  του έγγονού του, που βαριόταν να διασχίσει καθημερινά - πότε πεζός και πότε μ’ αυτοκίνητο - τον κουραστικό δρόμο από την πόλη στο χωριό. Ετοίμαζε η μάλε - Τίκα το φαγητό, το ‘βαζε σε πάνινο  σακούλι, του ‘δενε καλά το λαιμό και με ξεπροβοδούσε πάντα με την ίδια μονότονη  βαρετή συμβουλή: - Μην παίζεις τίποτε, ψυχή μου, με το σακούλι, στο δρόμο, γιατί θα χύσεις το φαγητό! Για να φτά...

Σήμερα ορκίστηκα.   Από δω και πέρα πλέον είμαι «Έλληνας».  Με τα «όλα» μου.   Αλλά … δεν ένιωσα τρίμμα χαράς μέσα μου.  Μου έχουν σκοτώσει τη χαρά. Τη χαρά του Έλληνα.   Περίμενα την τελετή ψυχρά. Πρόβαλε μπροστά μου μόνο η μακρά ταλαιπωρία.  Τίποτε άλλο.   Από τότε που πέρασα το σύνορο (02/02/1991)… και το πόδι μου πάτησε άγιο χώμα Πατρίδας, κι ως τα σήμερα (07/03/2014…, μετράω περίπου 23 χρόνια. Μια ολόκληρη ζωή «χωρίς Πατρίδα». Άσπρισα στο περίμενε, για να γίνω «Έλληνας».  Εγώ ο Έλληνας.   Σαν να μη με βύζαξε Ελληνίδα μάνα, να μην με νανούρισε στα ελληνικά, να μην μου πρωτομίλησε στη μητρική μου γλώσσα…   Με έβαλαν στη σειρά με τους ξένους σε τμήμα αλλοδαπών. Και με χειρίστηκαν χειρότερα από αλλοδαπό.  Όλες οι κυβερνήσεις.  Όλα τα κόμματα… Ότι χειρότερο...   Μεσολάβησε, κατά περίεργο τρόπο, αίτηση πολιτογράφησης.  Μετά από έρευνα πολλών ετών - ψιλό κοσκί...

Σ’ όλη τη διαδρομή, για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας, η διαδικασία σε αστυνομικό τμήμα, για την έκδοση της ταυτότητας - μέχρι χθες ήταν πανεύκολη. Μέσα σε λίγη ώρα, έλυνες το πρόβλημα.  Χαλάρωνες από το πολυετή άγχος και πήγαινες σπίτι σου. Τώρα είναι χρονοβόρα κι αυτή.  Φάρδυνε, βάθυνε περισσότερο το χαντάκι. Έγινε σχεδόν απροσπέραστο. Κι ούτε υπάρχει καν άλλο μονοπάτι. Αν μ’ ένα «πήγαινε» έλυνες το πρόβλημα. Τώρα θα χρειαστούν δύο, ίσως και τρία… Αντί ενός ή και δύο επισήμων εγγράφων, θα έχεις πια ολοκληρωμένο φάκελο από δικαιολογητικά στα χέρια σου. Βασικά περνάς πάλι σε κόσκινο...ψιλό.  Στο δεύτερο σημείο των δικαιολογητικών, που υποχρεώνεσαι να παρουσιάσεις στην αστυνομία, μ’ έντονα μαύρα γράμματα διαβάζεις: «Η Υπηρεσία μας προβαίνει σε υποχρεωτική αυτεπάγγελτη αναζήτηση, ύστερα από αίτηση του ενδιαφερόμενου και δεν γίνεται δεκτό κανένα πιστοποιητικό που προέρχεται από τα Κ.Ε.Π. ή το Δήμο». Νάτο ξανά το καρτέρι...

Τέσσερα τα έργα, μία και μοναδική η ιδέα που τα διαπερνά. Η ανάδειξη - η προβολή των αξιών του τόπου μας. Μα και ο προβληματισμός του. Οι ανησυχίες και οι προσδοκίες των ανθρώπων μας.  

(Στιγμιότυπο) Τον συναντάς και τώρα, περίπου στα 80 του, να διασχίζει ένα στενό σοκάκι, να σταματάει μπροστά σε μια εξώπορτα με σκαλιστή πέτρα, στον Κάτω Μαχαλά, να την ανοίγει αθόρυβα και να μπαίνει μέσα. Δίνει ειδικά μαθήματα σ’ έναν μαθητή. Ο Γιάννης Ζιακός, φαντάζομαι είναι ο αντάξιος εκπρόσωπος όλων εκείνων των  εκπαιδευτικών μου - της παλιάς στρατιάς - που με πήραν από το χέρι και με συνόδεψαν στον όμορφο, ανηφορικό δρόμο της μάθησης. Δάσκαλοι, οι οποίοι, βασικά, μου δίδαξαν με περίσσια υπομονή την υπομονή. Το άλφα και το ωμέγα του αλφάβητου. Συνάμα κι όλης της ταραγμένης μου ζωής. Σ’ όλους αυτούς, και τους ευχαριστώ, χρωστάω αυτό που είμαι. Θυμάμαι ένα περιστατικό. Σας το αφηγούμαι ατόφιο, ακριβώς όπως συνέβη: …Εκείνο το απόγευμα, σύσσωμη όλη η τρίτη τάξη Δημοτικού, πετάξαμε τις τσάντες σε μια άκρη του γηπέδου και μπήκαμε ως το νύχτωμα στο πολύωρο παιχνίδι. Η μέρα αν ήταν διπλή, εκεί θα παραμέναμε. Θα φυτρώναμε στο γήπεδο… ...

Από την άκρη του κόσμου, κάθε καλοκαίρι η Αντωνέτα Βαρσάμη, έρχεται στην Καλογοραντζή. Και ξαναφεύγει. Σαν ταξιδιάρικο πουλί… Διασχίζει μεγάλες αποστάσεις. Ολόκληρο Ατλαντικό Ωκεανό. Η Νέα Υόρκη και η Καλογοραντζή γι’ αυτή είναι πολύ κοντά. Σαν εδώ κι αυτού. Την τρώνε τα «χέρια» για δουλειά… Δουλεύει εθελοντικά, σαν να την έχεις βάλει στην πρίζα. …Ενώ, θα μπορούσε κάλλιστα να την αράξει στο καινούργιο καλλωπισμένο  της σπίτι στο χωριό, δεν μπορεί. Σου λέει: «Τον εθελοντισμό, όπως και πολλά άλλα θετικά, τον διδάχτηκα στην Αμερική».   Μα…, ο εθελοντισμός της βασικά, πιστεύω, έχει την αφετηρία στην μεγάλη της καρδιά. Στο παρατημένο σχολείο - στο οποίο μετέτρεψε ένα χώρο σε φροντιστήριο - μαζί με τη συνεργάτισσά της, Βαλεντίνα Σούτζιου, μαθαίνουν στα παιδιά αγγλικά, παραδοσιακά τραγούδια, χορούς του τόπου, κέντημα, μαγειρική, επιτραπέζια παιχνίδια… Κάθε χρόνο ετοιμάζει  και δίνει μια παράσταση. Προσφέρει στους εναπομείναντες χαρά....